Η ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΌ ΖΉΤΗΜΑ

Η αναπηρία δεν είναι απλό ζήτημα ανθρωπιάς και ανθρωπισμού και δεν είναι καν ζήτημα φιλανθρωπίας..

Η αναπηρια είναι ένα βαθιά πολιτικό και ταξικό ζήτημα..

Καταρχάς στο ζήτημα των αντιλήψεων για την αναπηρία που ακόμη και σήμερα πάρα την σχετική βελτίωση κυριαρχεί ένας κοινωνικός ρατσισμός που εκφράζεται και μέσω του οίκτου ή και της φιλανθρωπίας. Αλλά και μέσω του άμεσου και έμμεσου μισαναπηρισμού. Ας σημειωθεί ότι στην εποχή των μνημονιων τα εν λόγω ζήτημα έχουν οξυνθει ή και μέγιστοποιηθεί.

Πόσο μάλλον που οι ανάπηροι μπήκαν στο στόχαστρο περικοπών και η χειρότερη συνθήκη είναι να είσαι φτωχός Αμε.Α ή Αμε.Α μετανάστης, μετανάστρια ή πρόσφυγας.

Δυστυχώς πάρα τα λόγια δεν υπήρξε αποτελεσματική παρέμβαση και ουσιαστική κάλυψη από την κυβέρνηση, παρά τα λόγια και τις εποικοινωνιακες παρεμβάσεις η αναπηρία θεωρείται ένα δευτερεύον ζήτημα.

Στις πολιτικές για την αναπηρία γίνεται συζήτηση σχετικά με τα δύο μοντέλα : το κοινωνικό μοντέλο και το ιατρικό μοντέλο

Αν και θεωρητικά επιλέγεται το κοινωνικό μοντέλο στην πραγματικότητα συνεχίζει να κυριαρχεί το ιατρικό μοντέλο.

Στο κοινωνικό μοντελο το πρόβλημα βρίσκεται στο κράτος και την πολιτεία που δεν δημιουργεί τις συνθήκες μιας ισότιμης πρόσβασης σε όλους και όλες. Στο ιατρικό μοντέλο η αναπηρία είναι ένα ατομικό ζήτημα που αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα που χρειάζεται διορθωση.

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ζήτημα της αναπηρίας κινείται σε μια γραμμή πολιτικοποιήσης της ενσυναίσθησης και της συμπερίληψης.

 Οι ανάπηροι και ιδιαίτερα οι φτωχοί ανάπηροι και ανάπηρες ή οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που είναι ανάπηροι μαζί με τις οικογένειες αντιμετωπίζονται ως τμήμα της καταπιεσμενης πλειοψηφίας.

Και αντίστοιχα το κίνημα των Αμε.Α τμήμα του κινήματος των καταπιεσμενων με στόχο την χειραφέτηση τους και όχι ένα κίνημα που δικαιολογεί την κρυφή μισαναπηρικη ρατσιστική ατζέντα των κυβερνήσεων του κεφαλαίου.

Καθοριστική έννοια θεωρούμε αυτή της πρόσβασης και της προσβασιμότητας.

Της γενικευμένης καθολικής πρόσβασης και της γενικευμένης καθολικής προσβασιμότητας.

Η προσβασιμότητα κοστίζει  και δεν μπορεί να τις σηκώσει ένα φτωχό νοικοκυριό ΑμεΑ. Πόσο μάλλον όταν όταν  συσχετιζεται με την έννοια της αυτονομίας και της αυτοδιαθεσης του ΑμεΑ.

 Συμπληρωματικο ρόλο παίζουν οι προσωπικοι βοηθοί που μόλις φέτος άρχισε να γίνεται λόγος στην χώρα μας. Προσωπικοι βοηθοί που θα πρέπει να καλύπτουν αν χρειάζεται και όλο  το 24ωρο, καταλαβαίνεται το κόστος νομίζω.

 Ενώ ήρθε η ώρα για το άνοιγμα της συζήτησης για τους ερωτικούς προσωπικούς βοηθούς κάτι που θα δώσει αυτονομία και αυτοδιαθεση στο σώμα σε όλα τα Αμε.Α.

  Καθολική πρόσβαση / προσβασιμότητα στην μετακίνηση , στο ταξίδι, στη διασκέδαση, στην παιδεία και στην εκπαίδευση ή ακόμη και στην εργασία, σε ένα ανώτερο άμεσο ή έμμεσο εξασφαλίσμενο εισόδημα.

Η καθολική πρόσβαση και προσβάσιμοτητα είναι κατανοητό ότι δεν αφορά μόνο τους ΑμεΑ αλλά στην σημερινή μας συζήτηση ας επίκεντρωθουμε σε αυτούς.

Είναι κατανοητό ότι το βάρος της καθολικής πρόσβασης και προσβασιμότητας θα πρέπει να το αναλάβει το κράτος ειδικότερα για την φτωχη πλειοψηφία των Αμε.Α και των οικογενειών τους.

Ενω είναι επίσης σημαντικό να τονιστεί πως όσο έχουμε καπιταλισμό τα παραπάνω τεχνικά και μη μέσα πρόσβασης και προσβάσιμοτητας θα κοστίζουν πολύ γιατί είναι εμπορεύματα και όχι δημόσια κοινά αγαθά.

Το ακριβως αντίθετο θα συμβεί αν έχουμε ενα άλλο κοινωνικό σύστημα που όνομαζεται σοσιαλισμός /κομμουνισμός που θα έχει κοινωνική ιδιοκτησία και με την εξουσία και τον πλούτο να τον έχουν οι εργαζόμενοι.