Woke: Χειραφέτηση ή χειραγώγηση;

Παρά το γεγονός πως η διαδικασία της ανισομετρης και συνδυασμένης(έκφρασης) ανάπτυξης είναι η αιτία που κάνει το κόσμο μας πιο πλούσιο και εξαιρετικά πιο ενδιαφέρον, υπάρχουν τροτσκιστές που αδυνάτουν να την αντιληφθούν, για τους σταλινικούς το περίμενα 

@Δημήτρης Αργυρός 

Κυρίως στις ΗΠΑ,  γενικότερα στο δυτικό κόσμο και σε ένα βαθμό και στο «Ελλαδιστάν» διεξάγεται ένας πολιτισμικός, ιδεολογικός και πολιτικός πόλεμος ανάμεσα στους οπαδούς και τους εχθρούς της woke culture.

Τι είναι το woke;

Τι είναι όμως η woke culture ή πιο γενικά το woke  που στην χώρα απασχόλησε προσφάτως  ένα πιο ευρύ κοινό , όχι βέβαια την συντριπτική πλειοψηφία, σε σχέση με τον σεξισμό (;) του λογοτέχνη Μ. Καραγάτση ;

Woke στα Ελληνικά μεταφράζεται ως στάση επαγρύπνησης και έχει σχέση με το κίνημα κατά των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ. Ευρύτερα woke σημαίνει την διαρκή επαγρύπνηση ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις των Μαύρων και γενικότερα επαγρύπνηση ενάντια σε κάθε μορφή διάκρισης , ρατσισμού και στερεότυπα. Είτε είναι διάκρισης φύλου, εθνότητας , σεξουαλικής ταυτότητας, διαφορετικότητας, αναπηρίας κτλ.

Με άλλα λόγια εντάσσεται σε ένα πλατύ αντιρατσιστικό κίνημα που επιχειρεί να αλλάξει την κουλτούρα, έτσι ώστε ακόμη και ο λόγος, οι  λέξεις, οι  «μορφές ζωής» να αποαποικιοποιηθούν από κάθε ρατσιστική νοηματοδότηση και προκατάληψη.

Επί της κριτικής

Είναι αλήθεια δε ότι σε ένα μεγάλο βαθμό το woke ρεύμα εκφράζεται με ένα απόλυτο πολεμικό τρόπο. Δίχως να λαμβάνει υπόψιν τους ευρύτερους κοινωνικούς, πολιτικούς, ταξικούς και ιδεολογικούς σχηματισμούς. Θα μου πείτε όμως το ίδιο δεν συνέβη ή δεν συμβαίνει με όλα τα κινήματα που επιχειρούν να ανατρέψουν κυρίαρχες φόρμες. Δεν είχαν όλα ένα ιδεολογικό και όχι μόνο βολονταρισμό;

Από την άλλη πλευρά η έννοια του woke και της woke culture χρησιμοποιείται με εμφανή και απροκάλυπτη απαξία και ειρωνεία που ξεκίνησε από τα ρεύματα της «εναλλακτικής δεξιάς» (προερχόμενα από το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων) στις ΗΠΑ και έχει εξαχθεί σε όλο το κόσμο.

Η άγρια πολεμική από την Βορειοαμερικανική, Ευρωπαϊκή και Ελληνική άκρα δεξιά απέναντι στο woke  έχει ως βάση την υπεράσπιση των πατριαρχικών καπιταλιστικών αξιών της  «βαθιάς Αμερικής», της συντηρητικής αποικιοκρατικής Ευρώπης και του Ελληνικού  «πατρίδα,   θρησκεία, οικογένεια».

Την ίδια στιγμή στην woke culture ασκείται και μια κριτική από τα αριστερά. Ας σημειωθεί πως συχνά η δεξιά και η αριστερή κριτική στο woke δεν είναι ξεκάθαρη και δεν διαχωρίζονται από « Σινικά τείχη». Ακόμη ένα αποτέλεσμα της βαθιάς στρατηγικής κρίσης της παγκόσμιας αριστεράς.

Σύμφωνα με  την αριστερή κριτική το woke επικεντρώνεται στα ατομικά δικαιώματα σε σχέση με το φύλο, την σεξουαλική ταυτότητα,  την εθνότητα κτλ. Με αποτέλεσμα συνειδητά ή μη να λειτουργεί ως «προπέτασμα καπνού» για την αποδοχή των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων. Λες και ο νεοφιλελευθερισμός  περιμένει το woke για να διασπείρει το δηλητήριό του.

Κριτική της κριτικής

Η εν λόγω όμως κριτική δεν στερείται κάποιας  βάσης, όχι όμως σε αυτό το επίπεδο και όχι σε αυτό το βαθμό.

Και αυτό για δύο κύριους λόγους: Ο πρώτος λόγος υποστηρίζει ότι  οι συστημικοί ακροδεξιοί πολέμιοι του woke είναι υπερασπιστές του ολοκληρωτικού νεοφιλελευθερισμού και  της πλήρους ελευθερίας των αγορών. Υποστηρίζουν δε πως η επιμονή στις Αμερικανικές πατριαρχικές αξίες τους δίνει δύναμη και εξουσία, έτσι ώστε να συνεχίζουν να είναι τα  παγκόσμια αφεντικά. Και αυτό δεν το κάνει πάντα ξεκάθαρο η αριστερή κριτική ή μια μορφή αριστερής κριτικής.

Ο δεύτερος λόγος επισημαίνει ότι τα ατομικά δικαιώματα, τα συλλογικά δικαιώματα,  οι επιθυμίες και οι ανάγκες των ανθρώπων, ο αγώνας ενάντια στις ποικίλες προκαταλήψεις είναι ένα βαθιά ταξικό, κοινωνικό ζήτημα, όπως έχω υποστηρίξει και επανειλημμένως για τους Α.με.Α ( Άτομα με αναπηρία).

Άρα, όσοι μένουν στο επίπεδο των ατομικών δικαιωμάτων, περιορίζουν το εύρος και την δυναμική της ενότητας των ατομικών και των συλλογικών δικαιωμάτων.

Από την άλλη όσοι αδιαφορούν για τα ατομικά δικαιώματα και υπερασπίζονται μόνο τα κοινωνικά, συλλογικά δικαιώματα των προλετάριων και του λαού, ναρκοθετούν την απελευθερωτική δύναμη των συλλογικών δικαιωμάτων αποκόβοντας τα από τα ατομικά δικαιώματα.

Οι τελευταίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκουν στην ορθόδοξη Κομμουνιστική αριστερά. Η κριτική τους στην καλύτερη των περιπτώσεων τοποθετεί τα ατομικά δικαιώματα στο πλαίσιο των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων τα οποία θα επιλυθούν με ένα θετικό τρόπο στο σοσιαλισμό. Στην χειρότερη των περιπτώσεων τα ατομικά δικαιώματα αντιμετωπίζονται ως μικροαστικά κατάλοιπα, τα οποία θα αντιμετωπιστούν ιδεολογικά και κατασταλτικά στην πορεία προς τον σοσιαλισμό. Με τα γνωστά αποτελέσματα και στον «υπαρκτό σοσιαλισμό».

Απελευθερωτική ενότητα

Ο άνθρωπος ως ατομικότητα και ως συλλογικότητα ήταν, είναι και θα είναι μια ολότητα κατά την οποία  τα συναισθήματα δια του λόγου θα παράγουν επιθυμίες, οι οποίες θα  γίνονται ιστορίες και ιστορία.

Αυτή είναι και η φιλοσοφική βάση στην οποία : 1) Δεν νοούνται  ατομικά δικαιώματα δίχως κοινωνικά δικαιώματα και το αντίθετο. 2)  Δεν νοείται ατομική χειραφέτηση δίχως κοινωνική χειραφέτηση και το αντίθετο. Η ενότητα τους εδράζεται στην ασύμμετρη ενότητα (είτε θετική είτε αρνητική) συναισθημάτων και λόγου που έχει υλιστική εξελικτική  βάση.Μια διαδικασία ανισομετρης και συνδυασμένης ανάπτυξης στην ολοτητα της κίνησης. 

Κατά συνέπεια  μόνο ως μια ασύμμετρη ενότητα της διαρκούς επαναστατικής χειραφέτησης μπορούν να νοηματοδοτηθούν.

#woke

#Δημήτρης_Αργυρος

Η ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΌ ΖΉΤΗΜΑ

Η αναπηρία δεν είναι απλό ζήτημα ανθρωπιάς και ανθρωπισμού και δεν είναι καν ζήτημα φιλανθρωπίας..

Η αναπηρια είναι ένα βαθιά πολιτικό και ταξικό ζήτημα..

Καταρχάς στο ζήτημα των αντιλήψεων για την αναπηρία που ακόμη και σήμερα πάρα την σχετική βελτίωση κυριαρχεί ένας κοινωνικός ρατσισμός που εκφράζεται και μέσω του οίκτου ή και της φιλανθρωπίας. Αλλά και μέσω του άμεσου και έμμεσου μισαναπηρισμού. Ας σημειωθεί ότι στην εποχή των μνημονιων τα εν λόγω ζήτημα έχουν οξυνθει ή και μέγιστοποιηθεί.

Πόσο μάλλον που οι ανάπηροι μπήκαν στο στόχαστρο περικοπών και η χειρότερη συνθήκη είναι να είσαι φτωχός Αμε.Α ή Αμε.Α μετανάστης, μετανάστρια ή πρόσφυγας.

Δυστυχώς πάρα τα λόγια δεν υπήρξε αποτελεσματική παρέμβαση και ουσιαστική κάλυψη από την κυβέρνηση, παρά τα λόγια και τις εποικοινωνιακες παρεμβάσεις η αναπηρία θεωρείται ένα δευτερεύον ζήτημα.

Στις πολιτικές για την αναπηρία γίνεται συζήτηση σχετικά με τα δύο μοντέλα : το κοινωνικό μοντέλο και το ιατρικό μοντέλο

Αν και θεωρητικά επιλέγεται το κοινωνικό μοντέλο στην πραγματικότητα συνεχίζει να κυριαρχεί το ιατρικό μοντέλο.

Στο κοινωνικό μοντελο το πρόβλημα βρίσκεται στο κράτος και την πολιτεία που δεν δημιουργεί τις συνθήκες μιας ισότιμης πρόσβασης σε όλους και όλες. Στο ιατρικό μοντέλο η αναπηρία είναι ένα ατομικό ζήτημα που αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα που χρειάζεται διορθωση.

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ζήτημα της αναπηρίας κινείται σε μια γραμμή πολιτικοποιήσης της ενσυναίσθησης και της συμπερίληψης.

 Οι ανάπηροι και ιδιαίτερα οι φτωχοί ανάπηροι και ανάπηρες ή οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που είναι ανάπηροι μαζί με τις οικογένειες αντιμετωπίζονται ως τμήμα της καταπιεσμενης πλειοψηφίας.

Και αντίστοιχα το κίνημα των Αμε.Α τμήμα του κινήματος των καταπιεσμενων με στόχο την χειραφέτηση τους και όχι ένα κίνημα που δικαιολογεί την κρυφή μισαναπηρικη ρατσιστική ατζέντα των κυβερνήσεων του κεφαλαίου.

Καθοριστική έννοια θεωρούμε αυτή της πρόσβασης και της προσβασιμότητας.

Της γενικευμένης καθολικής πρόσβασης και της γενικευμένης καθολικής προσβασιμότητας.

Η προσβασιμότητα κοστίζει  και δεν μπορεί να τις σηκώσει ένα φτωχό νοικοκυριό ΑμεΑ. Πόσο μάλλον όταν όταν  συσχετιζεται με την έννοια της αυτονομίας και της αυτοδιαθεσης του ΑμεΑ.

 Συμπληρωματικο ρόλο παίζουν οι προσωπικοι βοηθοί που μόλις φέτος άρχισε να γίνεται λόγος στην χώρα μας. Προσωπικοι βοηθοί που θα πρέπει να καλύπτουν αν χρειάζεται και όλο  το 24ωρο, καταλαβαίνεται το κόστος νομίζω.

 Ενώ ήρθε η ώρα για το άνοιγμα της συζήτησης για τους ερωτικούς προσωπικούς βοηθούς κάτι που θα δώσει αυτονομία και αυτοδιαθεση στο σώμα σε όλα τα Αμε.Α.

  Καθολική πρόσβαση / προσβασιμότητα στην μετακίνηση , στο ταξίδι, στη διασκέδαση, στην παιδεία και στην εκπαίδευση ή ακόμη και στην εργασία, σε ένα ανώτερο άμεσο ή έμμεσο εξασφαλίσμενο εισόδημα.

Η καθολική πρόσβαση και προσβάσιμοτητα είναι κατανοητό ότι δεν αφορά μόνο τους ΑμεΑ αλλά στην σημερινή μας συζήτηση ας επίκεντρωθουμε σε αυτούς.

Είναι κατανοητό ότι το βάρος της καθολικής πρόσβασης και προσβασιμότητας θα πρέπει να το αναλάβει το κράτος ειδικότερα για την φτωχη πλειοψηφία των Αμε.Α και των οικογενειών τους.

Ενω είναι επίσης σημαντικό να τονιστεί πως όσο έχουμε καπιταλισμό τα παραπάνω τεχνικά και μη μέσα πρόσβασης και προσβάσιμοτητας θα κοστίζουν πολύ γιατί είναι εμπορεύματα και όχι δημόσια κοινά αγαθά.

Το ακριβως αντίθετο θα συμβεί αν έχουμε ενα άλλο κοινωνικό σύστημα που όνομαζεται σοσιαλισμός /κομμουνισμός που θα έχει κοινωνική ιδιοκτησία και με την εξουσία και τον πλούτο να τον έχουν οι εργαζόμενοι.