Woke: Χειραφέτηση ή χειραγώγηση;

Παρά το γεγονός πως η διαδικασία της ανισομετρης και συνδυασμένης(έκφρασης) ανάπτυξης είναι η αιτία που κάνει το κόσμο μας πιο πλούσιο και εξαιρετικά πιο ενδιαφέρον, υπάρχουν τροτσκιστές που αδυνάτουν να την αντιληφθούν, για τους σταλινικούς το περίμενα 

@Δημήτρης Αργυρός 

Κυρίως στις ΗΠΑ,  γενικότερα στο δυτικό κόσμο και σε ένα βαθμό και στο «Ελλαδιστάν» διεξάγεται ένας πολιτισμικός, ιδεολογικός και πολιτικός πόλεμος ανάμεσα στους οπαδούς και τους εχθρούς της woke culture.

Τι είναι το woke;

Τι είναι όμως η woke culture ή πιο γενικά το woke  που στην χώρα απασχόλησε προσφάτως  ένα πιο ευρύ κοινό , όχι βέβαια την συντριπτική πλειοψηφία, σε σχέση με τον σεξισμό (;) του λογοτέχνη Μ. Καραγάτση ;

Woke στα Ελληνικά μεταφράζεται ως στάση επαγρύπνησης και έχει σχέση με το κίνημα κατά των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ. Ευρύτερα woke σημαίνει την διαρκή επαγρύπνηση ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις των Μαύρων και γενικότερα επαγρύπνηση ενάντια σε κάθε μορφή διάκρισης , ρατσισμού και στερεότυπα. Είτε είναι διάκρισης φύλου, εθνότητας , σεξουαλικής ταυτότητας, διαφορετικότητας, αναπηρίας κτλ.

Με άλλα λόγια εντάσσεται σε ένα πλατύ αντιρατσιστικό κίνημα που επιχειρεί να αλλάξει την κουλτούρα, έτσι ώστε ακόμη και ο λόγος, οι  λέξεις, οι  «μορφές ζωής» να αποαποικιοποιηθούν από κάθε ρατσιστική νοηματοδότηση και προκατάληψη.

Επί της κριτικής

Είναι αλήθεια δε ότι σε ένα μεγάλο βαθμό το woke ρεύμα εκφράζεται με ένα απόλυτο πολεμικό τρόπο. Δίχως να λαμβάνει υπόψιν τους ευρύτερους κοινωνικούς, πολιτικούς, ταξικούς και ιδεολογικούς σχηματισμούς. Θα μου πείτε όμως το ίδιο δεν συνέβη ή δεν συμβαίνει με όλα τα κινήματα που επιχειρούν να ανατρέψουν κυρίαρχες φόρμες. Δεν είχαν όλα ένα ιδεολογικό και όχι μόνο βολονταρισμό;

Από την άλλη πλευρά η έννοια του woke και της woke culture χρησιμοποιείται με εμφανή και απροκάλυπτη απαξία και ειρωνεία που ξεκίνησε από τα ρεύματα της «εναλλακτικής δεξιάς» (προερχόμενα από το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων) στις ΗΠΑ και έχει εξαχθεί σε όλο το κόσμο.

Η άγρια πολεμική από την Βορειοαμερικανική, Ευρωπαϊκή και Ελληνική άκρα δεξιά απέναντι στο woke  έχει ως βάση την υπεράσπιση των πατριαρχικών καπιταλιστικών αξιών της  «βαθιάς Αμερικής», της συντηρητικής αποικιοκρατικής Ευρώπης και του Ελληνικού  «πατρίδα,   θρησκεία, οικογένεια».

Την ίδια στιγμή στην woke culture ασκείται και μια κριτική από τα αριστερά. Ας σημειωθεί πως συχνά η δεξιά και η αριστερή κριτική στο woke δεν είναι ξεκάθαρη και δεν διαχωρίζονται από « Σινικά τείχη». Ακόμη ένα αποτέλεσμα της βαθιάς στρατηγικής κρίσης της παγκόσμιας αριστεράς.

Σύμφωνα με  την αριστερή κριτική το woke επικεντρώνεται στα ατομικά δικαιώματα σε σχέση με το φύλο, την σεξουαλική ταυτότητα,  την εθνότητα κτλ. Με αποτέλεσμα συνειδητά ή μη να λειτουργεί ως «προπέτασμα καπνού» για την αποδοχή των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων. Λες και ο νεοφιλελευθερισμός  περιμένει το woke για να διασπείρει το δηλητήριό του.

Κριτική της κριτικής

Η εν λόγω όμως κριτική δεν στερείται κάποιας  βάσης, όχι όμως σε αυτό το επίπεδο και όχι σε αυτό το βαθμό.

Και αυτό για δύο κύριους λόγους: Ο πρώτος λόγος υποστηρίζει ότι  οι συστημικοί ακροδεξιοί πολέμιοι του woke είναι υπερασπιστές του ολοκληρωτικού νεοφιλελευθερισμού και  της πλήρους ελευθερίας των αγορών. Υποστηρίζουν δε πως η επιμονή στις Αμερικανικές πατριαρχικές αξίες τους δίνει δύναμη και εξουσία, έτσι ώστε να συνεχίζουν να είναι τα  παγκόσμια αφεντικά. Και αυτό δεν το κάνει πάντα ξεκάθαρο η αριστερή κριτική ή μια μορφή αριστερής κριτικής.

Ο δεύτερος λόγος επισημαίνει ότι τα ατομικά δικαιώματα, τα συλλογικά δικαιώματα,  οι επιθυμίες και οι ανάγκες των ανθρώπων, ο αγώνας ενάντια στις ποικίλες προκαταλήψεις είναι ένα βαθιά ταξικό, κοινωνικό ζήτημα, όπως έχω υποστηρίξει και επανειλημμένως για τους Α.με.Α ( Άτομα με αναπηρία).

Άρα, όσοι μένουν στο επίπεδο των ατομικών δικαιωμάτων, περιορίζουν το εύρος και την δυναμική της ενότητας των ατομικών και των συλλογικών δικαιωμάτων.

Από την άλλη όσοι αδιαφορούν για τα ατομικά δικαιώματα και υπερασπίζονται μόνο τα κοινωνικά, συλλογικά δικαιώματα των προλετάριων και του λαού, ναρκοθετούν την απελευθερωτική δύναμη των συλλογικών δικαιωμάτων αποκόβοντας τα από τα ατομικά δικαιώματα.

Οι τελευταίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκουν στην ορθόδοξη Κομμουνιστική αριστερά. Η κριτική τους στην καλύτερη των περιπτώσεων τοποθετεί τα ατομικά δικαιώματα στο πλαίσιο των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων τα οποία θα επιλυθούν με ένα θετικό τρόπο στο σοσιαλισμό. Στην χειρότερη των περιπτώσεων τα ατομικά δικαιώματα αντιμετωπίζονται ως μικροαστικά κατάλοιπα, τα οποία θα αντιμετωπιστούν ιδεολογικά και κατασταλτικά στην πορεία προς τον σοσιαλισμό. Με τα γνωστά αποτελέσματα και στον «υπαρκτό σοσιαλισμό».

Απελευθερωτική ενότητα

Ο άνθρωπος ως ατομικότητα και ως συλλογικότητα ήταν, είναι και θα είναι μια ολότητα κατά την οποία  τα συναισθήματα δια του λόγου θα παράγουν επιθυμίες, οι οποίες θα  γίνονται ιστορίες και ιστορία.

Αυτή είναι και η φιλοσοφική βάση στην οποία : 1) Δεν νοούνται  ατομικά δικαιώματα δίχως κοινωνικά δικαιώματα και το αντίθετο. 2)  Δεν νοείται ατομική χειραφέτηση δίχως κοινωνική χειραφέτηση και το αντίθετο. Η ενότητα τους εδράζεται στην ασύμμετρη ενότητα (είτε θετική είτε αρνητική) συναισθημάτων και λόγου που έχει υλιστική εξελικτική  βάση.Μια διαδικασία ανισομετρης και συνδυασμένης ανάπτυξης στην ολοτητα της κίνησης. 

Κατά συνέπεια  μόνο ως μια ασύμμετρη ενότητα της διαρκούς επαναστατικής χειραφέτησης μπορούν να νοηματοδοτηθούν.

#woke

#Δημήτρης_Αργυρος

Στοχασμός με αφορμή τις εκλογές και για μετά

 Στην συνέχεια σας παρουσιάζω 3 κείμενα για την αριστερά που δεν συσχετιζονται με τις εκλογές αλλά έχουν την σημασία και για τις εκλογές αλλά και για την μετεκλογική περίοδο. 

3 +1 κείμενα για την αριστερά 

Καταρχάς σας εύχομαι καλό κουράγιο στο διάβασμα των κειμένων,  δεν είναι δύσκολα αλλά είναι μεγάλα....

Στο παρακάτω  κείμενο επιχείρησα να αναστοχαστω την αριστερά ως μια αυθεντικά αναρχική, ελευθεριακή, βαθιά απελευθερωτική

https://apokaukos.gr/2022/04/08/aristera-mia-filosofiki-topothetisi/

Ενώ σε αυτό το κείμενο επιχείρησα μια πολιτική και ιστορική περιοδιολόγηση με βάση τις δύο κυρίαρχες παραδόσεις της σοσιαλδημοκρατιας και του κομμουνισμού 

https://apokaukos.gr/2022/04/12/aristera-mia-politiki-kai-istoriki-periodiologisi/

Σε αυτό το τρίτο κείμενο συζητάω το αν δύναται να οικοδομηθεί μια δημοκρατική αντικαπιταλιστική αριστερά.

https://apokaukos.gr/2022/04/18/gia-mia-plouralistiki-dimokratiki-aristera-se-antikapitalistiki-prooptiki/

Στο κείμενο όμως που ακολουθεί με αφορμή την συμφωνία του Μελανσόν με σοσιαλιστές,  οικολόγους και κομμουνιστές,  μια αμυντική συμφωνία απέναντι στον Μακρόν,  θέτω σε  συζήτηση το σχέδιο  μιας αριστερής ενότητα από το ΜΕΡΑ25 έως και την άκρα αριστερά. Κατανοώ βέβαια πως στις παρούσες συνθήκες είναι μάλλον αδύνατο και ουτοπικό,  αλλά αν θέλουμε να πιάσουμε τα πράγματα από το ΟΧΙ του 2015 με στόχο να εναντιωθουμε σε αυτή την ΕΕ και το εθνικό, πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο κεφάλαιο τότε το λιγότερο που χρειάζεται ειναι ένα ενιαίο μέτωπο αγώνα. 

Αν θέλουμε να παίξουμε πρωταγωνιστικό ρόλο βέβαια , αν πάλι θέλουμε να ρίχνουμε πέτρες απέναντι στα τανκς η να λέμε λόγια βαριά όταν οι άλλοι εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές ευχαρίστως να το κάνουμε. Αντικειμενικά όμως την κυρία ευθύνη για την οικοδόμηση αυτού του μετώπου θα την φέρνει και την φέρνει ο μεγάλος ισχυρός πόλος του ΚΚΕ , αυτό καλείτε να ανοίξει το δρόμο,  αν βέβαια το επιθυμεί. Όλοι μας όμως πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι καιροί δεν περιμένουν και πως δεν μπορούμε για μείνουμε για μια ακόμη φορά αδαείς.

Ακολουθεί το κειμενο:

Οι εξελίξεις τρέχουν,  η οικονομία πάει κατά διαόλου, η φτώχεια και η ακρίβεια θερίζουν αλλά τα κέρδη των μεγάλων πολυεθνικών καπιταλιστικων ομίλων και των πάσης φύσεως και θέσεως χρηματιστηρίων διαρκώς αυξάνονται.

Είναι η εποχή για ριζικές απαντήσεις επί του κοινωνικού συστήματος σε μια μετακαπιταλιστική σοσιαλιστική κατεύθυνση.Είναι η εποχή να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το έκοψε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015, δηλαδή, να πούμε αντίο σε αυτή Ευρώπη που μόνο Ευρώπη δεν είναι,  για να υπερασπίσουμε την πραγματική Ευρώπη.

Αυτοκρατορία;

Αν μελετήσουμε το παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα αναγνωρίσουμε μια τρομερή αλληλοσυσχέτιση και αλληλοσύνδεση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας.

Μάλιστα αυτό συμβαίνει σε ένα τέτοιο βαθμό που δεν είναι λάθος να μιλάμε για μια παγκόσμια καπιταλιστική αυτοκρατορία, όσο και αν αυτό ξενίζει τους οπαδούς της ιμπεριαλιστικής ανισομετρίας, έχουν και αυτοί τα δίκαια τους , μόνο που δεν ζούμε στην εποχή του Λένιν.

Σε κάθε περίπτωση δύναται να υποστηρίζουμε, πως έχουμε να κάνουμε με ένα ανισόμετρο δίκτυο με ισχυρούς και πιο αδύνατους κόμβους, η χώρα μας θέλουμε δεν θέλουμε, ανήκει στους πιο αδύνατους κόμβους.

Ανταγωνιστικό δικτύο

Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν υφίσταται ένας βαθύς αδυσώπητος ανταγωνισμός ανάμεσα στους αυτόνομους κόμβους. Αντιθέτως όχι μόνο υφίσταται αλλά έχει πάρει το χαρακτήρα ενός παγκόσμιου οικονομικού  εμπορικού και θερμού 3ου παγκόσμιου πολέμου διά  αντιπροσώπων, είτε σε ένα υλικό επίπεδο είτε σε ένα εικονικό- εξίσου όμως πραγματικό- επίπεδο.

Οι επιπτώσεις της σχέσης του πρώτου επιπέδου, δηλαδή, της ενότητας με το δεύτερο επίπεδο, δηλαδή, του ανταγωνισμού, επιδρούν καθοριστικά στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο το πλανήτη, στην Ευρώπη και στην χώρα μας, επιπτώσεις στην τσέπη μας, στις σχέσεις μας, στις ζωές μας , στην υγεία μας, στην εργασία μας κτλ.

Τι γίνεται ;

Είναι φανερό ότι η πλειοψηφία του κόσμου νιώθει μια αδυναμία να αντιμετωπίσει την κατάσταση είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο.

Αντίστοιχα είναι φανερή η αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων να δώσουν απαντήσεις. Η πλειοψηφία των κομμάτων που κυβερνούν -άμεσα ή έμμεσα – υπηρετούν τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα, αντίστοιχα τα αριστερά κόμματα αδυνατούν να να δώσουν απαντήσεις, όπως αποδείχτηκε και με το ΣΥΡΙΖΑ.

Μα θέλετε να γίνουμε Αλβανία;

Στο πλαίσιο ενός πιο ριζοσπαστικού αναστοχασμού το  ερώτημα είναι, αν μπορούμε να σπάσουμε τους συνδέσμους που μας ενώνουν με αυτό το ανταγωνιστικό δίκτυο, πόσο μάλλον που ως χώρα παραμένουμε σε μια αδύνατη θέση.

Ένα άλλο ερώτημα συμπληρωματικό με το πρώτο είναι, αν μπορούμε μαζί με άλλους να περάσουμε απέναντι από αυτό το ολοκληρωτικό καπιταλιστικό δίκτυο, οικοδομώντας ένα παράλληλο ή και ανταγωνιστικό μετακαπιταλιστικό σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό δίκτυο.

Είτε επιλέξουμε το πρώτο είτε επιλέξουμε το δεύτερο  είτε συνδυασμούς του πρώτου και του δεύτερου  είτε δοκιμάσουμε το πρώτο για να οδηγηθούμε στο δεύτερο, μεταφορικά κατά μια έννοια πρέπει  να βγάλουμε το υπολογιστή από την πρίζα, πόσο μάλλον που η υπερθέρμανση του υπολογιστή  μας οδηγεί σε μια ανατίναξη του όλου συστήματος, η σωτηρία κατά μια έννοια είναι στα χέρια μας.

Οι διαφωνίες και οι ενστάσεις είναι γνωστές βγαλμένες από την λογική του δεν υπάρχει εναλλακτική πέρα από το καπιταλισμό: Μα τι μας λες τώρα , θες να γίνουμε Αλβανία του Χότζα ή χειρότερα  Καμπότζη του Πολ Ποτ;

Η απάντηση δεδομένη και ξεκάθαρη : Αν είναι να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια σαν τους Ουκρανούς να τους βομβαρδίζουν οι Ρώσοι και το ΝΑΤΟ,  αν θέλουμε να ζήσουμε σαν την σημερινή Λιβύη που έχει γίνει ένα απέραντο δουλεμπόριο, τότε θα προτιμούσα να είμαστε η Λιβύη του Καντάφι ή η  Κούβα του Κάστρο.

Ζούμε στα Βαλκάνια,  ζούμε και στην Ευρώπη και με βάση αυτά τα δεδομένα πρέπει να αναστοχαστούμε, τι μπορεί να γίνει.

Το 1999 χρειάστηκε να γίνει ο βομβαρδισμός της Σερβίας για να σπάσει η λογική των ενιαίων Βαλκανίων και σήμερα τα Βαλκάνια παραμένουν πεδίο άσκησης πολιτικών των μαφιόζων, των εθνικιστών και των ιμπεριαλιστών.

Μήπως, λοιπόν, είναι αναγκαίο να επαναστοχαστούμε με ποιο τρόπο μπορεί να υπάρξουν τα Βαλκάνια ανεξάρτητα και ενωμένα. Κατανοώντας ότι η ανεξαρτησία των κρατών των Βαλκανίων εξαρτάται από το αν είναι ενωμένα και κυρίως σοσιαλιστικά.

Αντίστοιχα ανήκουμε στην Ευρώπη-όχι απαραίτητα στην ΕΕ- αλλά στην Ευρώπη.

Μόνο που ως Ε.Ε. η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι ενωμένη,  η Ε.Ε. είναι το σπίτι των πολυεθνικών και όχι το σπίτι των λαών.

Η Ευρώπη -όχι η ΕΕ- μπορεί να γίνει ενωμένη, όταν μετασχηματιστεί σε μια Ευρώπη σοσιαλιστική, εργατική, πραγματικά δημοκρατική. Μια Ευρώπη που θα ξεκινάει από την Πορτογαλία και θα τελειώνει στην Ρωσία.

Κατά συνέπεια τι μπορεί να γίνει; Θα προσπαθήσω να απαντήσω με τρεις ερωτοαπαντήσεις.

Γιατί;

Γιατί το έχει ανάγκη η πιο πλατιά καταπιεσμένη πλειοψηφία. Με στόχο  να πάψει να είναι καταπιεσμένη, με στόχο να ζήσει με περισσότερη αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και σε όλο το κόσμο.

Ποιος;

Πολιτικά όλες αυτές οι αριστερές δυνάμεις που επιθυμούν να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα. Μαζί και με όλο το αγωνιζόμενο λαό σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι σε ρόλο απλώς θεατή και ψηφοφόρου.

Πώς;

Με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο που θα εγγυάται την άμεση και έμμεση δημοκρατική συμμετοχή όλων όσων επιθυμούν να αγωνιστούν. Με εκλογές και  με κυβέρνηση, με διαδηλώσεις, με απεργίες,  με εξεγέρσεις και γιατί όχι και με επαναστάσεις

Που; 

Στην αρχή στην περιοχή μας, στην συνέχεια στην περιφέρεια μας, στην χώρα μας, στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη. Δεν χρειάζονται ηρωισμοί αλλά, αν είναι να μας μετατρέψουν σε νεκρή ζώνη, τότε αξίζει ο κόπος να ξαναπιάσουμε το νήμα του Όχι του 2015 και να πούμε αντίο σε αυτή την μη-Ευρώπη, υπερασπιζόμενοι τις αρχές της Ευρώπης,  ελευθερία, αδελφότητα , ισότητα.

Μελανσόν

Αυτό που έπρεπε να κάνει η Γαλλική αριστερά στις προεδρικές εκλογές στηρίζοντας τον Μελανσόν γίνεται σήμερα ενόψει των Γαλλικών βουλευτικών εκλογών.

Αναφέρομαι στην συμμαχία του Μελανσόν με τους σοσιαλφιλεύθερους σοσιαλιστές, τους οικολόγους και τους κομμουνιστές που μέχρι πρόσφατα έβγαιναν  από τα δεξιά στον Μελανσόν.

Για  τα δικά μου πολιτικά γούστα ο Μελανσόν παραμένει ένας μαχόμενος ρεφορμιστής , μα για την πολιτική συγκυρία της Ευρώπης φαίνεται ακροαριστερός.

Ύστερα από αυτή την κίνηση της δημιουργίας αυτού του λαϊκού μετώπου έσκασαν τα χαμόγελα στο ΣΥΡΙΖΑ για τη γραμμή της ενότητας και ταυτόχρονα στους Έλληνες κομμουνιστές και ακροαριστερούς, που επιβεβαιώθηκαν οι κριτικές στον Μελανσόν.

Αυτό που υποστήριξα πιο πάνω δεν έχει καμία σχέσημε αυτό που δοκιμάζει ο Μελανσόν. Ελλείψει όμως άλλου σχεδίου ίσως και να άξιζε να στηριχτεί με κριτικό τρόπο το σχέδιο του Μελανσόν και από τους Γάλλους τροτσκιστές.

Όχι τόσο για αυτά που το ίδιο το μέτωπο θα υποστηρίξει και θα κάνει αλλά για την“από τα κάτω” δυναμική που θα δημιουργηθεί.

Κατά συνέπεια

Οι συνθήκες είναι δύσκολες και θα γίνουν δυσκολότερες και εμείς ξεκινάμε από πολύ πίσω με σχεδόν διαλυμένο στρατό, παρά τις επιμέρους αντιστάσεις που υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Επί του πρακτέου σε αυτή την συγκυρία είναι αναγκαία η  οικοδόμηση ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου αγώνα από το ΜΕΡΑ25, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλες τις άλλες αγωνιζόμενες δυνάμεις.

Μια  τέτοια εξέλιξη θα δημιουργήσει δυναμικές που ίσως και να αλλάξουντα πράγματα.

Το ερώτημα είναι αν τολμήσουμε αυτή τη φορά ή αν ο ρόλοςτου ΣΥΡΙΖΑ ξανασταθεί εμπόδιο με ένα διαφορετικό τρόπο τώρα σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο.

https://apokaukos.gr/2022/05/06/eniaio-metopo-agona-i-metopo-typou-melanson/

Ήρθε η ώρα να "οπλιστούμε" για να πάρουν οι ζωές μας εκδίκηση

 

[…] Μὲ ἀφθονία χαρίζει ὁ Θεὸς αὐτὰ ποὺ εἶναι πολὺ ἀναγκαιότερα ἀπὸ τὰ χρήματα ὅπως τὸν ἀέρα, τὸ νερό, τὴ φωτιά, τὸν ἥλιο καὶ ὅλα τὰ παρόμοια. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ κανεῖς ὅτι ὁ πλούσιος ἀπολαμβάνει τὸν ἥλιο περισσότερο, ἐνῶ ὁ φτωχὸς λιγότερο· οὔτε εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ ὅτι αὐτὸς ποὺ πλουτίζει ἀναπνέει περισσότερο ἀέρα ἀπὸ τὸν φτωχό· ἀλλὰ τὰ πάντα ὑπάρχουν ἐνώπιόν μας πρὸς ἰσότιμη καὶ κοινὴ μετοχή. Γιὰ ποιὸν λόγο λοιπόν, ἐνῶ ἀπὸ τὴ μιά, ὁ Θεὸς ἔφτιαξε κοινὰ τὰ σπουδαιότερα καὶ ἀναγκαιότερα γιὰ τὴ συντήρηση τῆς ζωῆς μας, ἐνῶ αὐτὰ ποὺ εἶναι μικρότερης σημασίας καὶ εὐτελέστερα, ἐννοῶ δηλαδὴ τὰ χρήματα, δὲν εἶναι κοινά; Γιὰ νὰ συγκροτεῖται ἡ ζωὴ καὶ νὰ ἀθλούμαστε στὴν ἀρετή. […]

ἅγ. Ἰωάννη Χρυσοστόμου, Ὁμιλία εἰς ἀδριάντας.

Η πραγματικότητα αποδείχθηκε αρκούντως πιο δραματική. Τα χρήματα που είναι ευτελέστερα πήραν τεράστια αξία και έφαγαν και ήπιαν κάθε τι που έχει αξία και κάθε τι που ήταν κοινό, ακόμη και το φυσικό κάλος ή την ανθρώπινη ύπαρξη.

Φυσικά δεν κάνουν κουμάντο μόνο τους τα χρήματα αλλά οι δυνάμεις και η εξουσία που τα κατέχει η εξουσία των κεφαλαιοκρατων. Μια εξουσία φθονερη και δολοφονική, μία εξουσία που δεν παίρνει από λόγια αλλά μόνο από έργα.

Μια εξουσία η οποία κάνει πίσω αν φοβηθεί ότι θα χάσει αυτά που κατέχει, κάνει πίσω αν νιώσει το λεπίδι στο λαιμό της.

Κατά συνέπεια είναι δυνατόν είναι και αναγκαία να οπλιστούμε με υλικά και ηθικα όπλα και να ξεκινήσουμε το τελευταίο μεγάλο πολεμο. Σε κάθε περίπτωση είμαστε τα θύματα, μα τον Θεό μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε και οι θύτες έναντια στους άδικους. 

 Οι δίκαιοι τιμωροι οι οποίοι θα φέρουν το φως της ελευθερίας, της ισότητας και της αδερφοσυνης που θα οδηγήσουν ξανά στην εποχή που τα κοινά θα εξουσιάζουνε την Γη και το σύμπαν ολακαιρο.

Άλλωστε δεν μας έμειναν και πολλά να χάσουμε, έχουμε χάσει ακόμη και τον εαυτό μας ή την ψυχή μας, αλλά μα το θεό έχουμε να κερδίσουμε ένα ολόκληρο κόσμο, έχουμε να απολαύσουμε ένα μέλλον από την πλευρά της αιωνιότητας, ένα μέλλον πλημμυρισμενο αγάπη. 

Στις 21 ΜΑΗ κάνουνε ΑΝΤΑΡΣΥΑ