Ιστορία και Κομμουνισμός

 

Μια παλαιότερη βιβλιοκριτική που ειχε παρουσιαστεί στο χακευμενο argiros. net 

Επιτέλους, βρήκα το  χρόνο να διαβάσω το βιβλίο του Περικλή Παυλίδη «Ιστορία και Κομμουνισμός», στις παραλίες της Ενετικής Ναύπακτου.

Αλήθεια – φωτογραφία-αστυνομία.

Συνομιλία με το βίβλο "Mugshot" 

 Δίπλα στο κύμα , ως φίλος της φωτογραφίας και αντίπαλος κάθε πειθαρχίας, "συνομίλησα" με το βιβλίο του Αχιλλέα Φωτάκη "Mugshot" φωτογραφία και πειθαρχία ( 19ος-20ος αιώνας) από τις εκδόσεις Ίσνάφι. 

Ένα φιλοσοφικό όνειρο

 Αλήθεια και Αλήθειες

   Δημήτρης Αργυρός 

 Η σκηνή σκοτεινή σαν την ομολογία του Εφέσιου Φιλόσοφου, κάπου, κάπου ανάβουν και σβήνουν φωτιές:  Ο ποιητής τραγουδάει το χάος που έγινε τάξη, τον ήρωα που έκλεψε την φωτιά από τους θεούς και την έδωσε στους ανθρώπους, και εκείνοι   κάνουν σπονδές στο Διόνυσο, συμμετέχοντας με όρεξη σε βακχικά όργια. 

Ήρθε η ώρα να "οπλιστούμε" για να πάρουν οι ζωές μας εκδίκηση

 

[…] Μὲ ἀφθονία χαρίζει ὁ Θεὸς αὐτὰ ποὺ εἶναι πολὺ ἀναγκαιότερα ἀπὸ τὰ χρήματα ὅπως τὸν ἀέρα, τὸ νερό, τὴ φωτιά, τὸν ἥλιο καὶ ὅλα τὰ παρόμοια. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ κανεῖς ὅτι ὁ πλούσιος ἀπολαμβάνει τὸν ἥλιο περισσότερο, ἐνῶ ὁ φτωχὸς λιγότερο· οὔτε εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ ὅτι αὐτὸς ποὺ πλουτίζει ἀναπνέει περισσότερο ἀέρα ἀπὸ τὸν φτωχό· ἀλλὰ τὰ πάντα ὑπάρχουν ἐνώπιόν μας πρὸς ἰσότιμη καὶ κοινὴ μετοχή. Γιὰ ποιὸν λόγο λοιπόν, ἐνῶ ἀπὸ τὴ μιά, ὁ Θεὸς ἔφτιαξε κοινὰ τὰ σπουδαιότερα καὶ ἀναγκαιότερα γιὰ τὴ συντήρηση τῆς ζωῆς μας, ἐνῶ αὐτὰ ποὺ εἶναι μικρότερης σημασίας καὶ εὐτελέστερα, ἐννοῶ δηλαδὴ τὰ χρήματα, δὲν εἶναι κοινά; Γιὰ νὰ συγκροτεῖται ἡ ζωὴ καὶ νὰ ἀθλούμαστε στὴν ἀρετή. […]

ἅγ. Ἰωάννη Χρυσοστόμου, Ὁμιλία εἰς ἀδριάντας.

Η πραγματικότητα αποδείχθηκε αρκούντως πιο δραματική. Τα χρήματα που είναι ευτελέστερα πήραν τεράστια αξία και έφαγαν και ήπιαν κάθε τι που έχει αξία και κάθε τι που ήταν κοινό, ακόμη και το φυσικό κάλος ή την ανθρώπινη ύπαρξη.

Φυσικά δεν κάνουν κουμάντο μόνο τους τα χρήματα αλλά οι δυνάμεις και η εξουσία που τα κατέχει η εξουσία των κεφαλαιοκρατων. Μια εξουσία φθονερη και δολοφονική, μία εξουσία που δεν παίρνει από λόγια αλλά μόνο από έργα.

Μια εξουσία η οποία κάνει πίσω αν φοβηθεί ότι θα χάσει αυτά που κατέχει, κάνει πίσω αν νιώσει το λεπίδι στο λαιμό της.

Κατά συνέπεια είναι δυνατόν είναι και αναγκαία να οπλιστούμε με υλικά και ηθικα όπλα και να ξεκινήσουμε το τελευταίο μεγάλο πολεμο. Σε κάθε περίπτωση είμαστε τα θύματα, μα τον Θεό μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε και οι θύτες έναντια στους άδικους. 

 Οι δίκαιοι τιμωροι οι οποίοι θα φέρουν το φως της ελευθερίας, της ισότητας και της αδερφοσυνης που θα οδηγήσουν ξανά στην εποχή που τα κοινά θα εξουσιάζουνε την Γη και το σύμπαν ολακαιρο.

Άλλωστε δεν μας έμειναν και πολλά να χάσουμε, έχουμε χάσει ακόμη και τον εαυτό μας ή την ψυχή μας, αλλά μα το θεό έχουμε να κερδίσουμε ένα ολόκληρο κόσμο, έχουμε να απολαύσουμε ένα μέλλον από την πλευρά της αιωνιότητας, ένα μέλλον πλημμυρισμενο αγάπη. 

Στις 21 ΜΑΗ κάνουνε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 

Δικαιωματική αριστερά και αριστερά των δικαιωμάτων

  Με βάση μια πρόχειρη αλλά σοβαρή συζήτηση σε ένα Ουζερί, άλλωστε εκεί έχω κάνει τις πιο σοβαρές συζητήσεις 

Δικαιωματική αριστερά 

Είναι της μόδας η λεγόμενη δικαιωματική αριστερά, η αριστερά των ατομικών δικαιωμάτων, η αριστερά των δικαιωμάτων των ταυτοτήτων, η αριστερά της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και των μειοψηφιών.

Όντως η δημοκρατία στηρίζεται στο καθήκον της πλειοψηφίας να δράσει με βάση τα κοινό συμφέρον και παράλληλα με  βαση την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μειοψηφιών και των μειονοτήτων. 

Σε ένα μεγάλο βαθμό αναφέρομαι σε δικαιώματα τα οποία έχουν καλυφθεί ή τείνουν να καλυφθούν ή μπορούν να καλυφθούν στο σύγχρονο δυτικό καπιταλισμό, δίχως να έρθουν σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και τις ελίτ.

Φυσικά ο κόσμος δεν είναι μόνο ή δύση, η Ευρώπη και η Βόρειο Αμερική, υπάρχει και η Ασία και η Αφρική όπου η κατάκτηση των παραπάνω δικαιωμάτων δεν είναι τόσο εύκολη και απαιτείται σύγκρουση με τις εξουσίες και τις ελίτ.

Άρα σε ένα μεγάλο βαθμό η ικανοποίηση αυτών των ατομικών δικαιωμάτων σε ένα καθολικό παγκόσμιο επίπεδο έχει νόημα και αξία.

Η αριστερά των δικαιωμάτων 

Πέρα από την δικαιωματική αριστερά έχουμε την αριστερά της ελευθερίας, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων.

Σε αντίθεση με την πρώτη η δεύτερη δεν μένει στα ατομικά δικαιώματα ή στα δικαιώματα των ταυτοτήτων, μειονοτήτων κτλ. 

Θεωρεί ότι τα παραπάνω δικαιώματα θα πρέπει να συνδυαστούν με τα λεγόμενα κοινωνικά, δημοκρατικά και εργατικά δικαιώματα.

Δηλαδή τα δικαιώματα σε μια εξασφαλισμένη εργασία με αισθητά μειωμένες ώρες εργασίας και με μισθούς που θα καλύπτουν το ευζήν.

 Τα δικαιώματα στην πρόνοια και στην ασφάλεια και στην σύνταξη.

Τα δικαιώματα στην υγεία, παιδεία, εκπαίδευση , ψυχαγωγία. , το δικαιώματα σε πολιτιστικά και πολιτισμικά αγαθά. 

Δικαιώματα καθολικής πρόσβασης παντού , στην τεχνολογία που δεν θα είναι εμπόρευμα. Σε ένα καθαρό φυσικό περιβάλλον που και πάλι δεν θα είναι εμπόρευμα.

Δημοκρατικά δικαιώματα που θα δίνουν την δυνατότητα αλλά θα αναδεικνύουν και το καθήκον συμμετοχής σε μορφές άμεσης Δημοκρατίας.

Κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα σε ιδιοκτησίας κοινής κτήσης και κοινής πρόσβασης. 

Αναφέρομαι σε δικαιώματα που αντικειμενικά αποκτούν χαρακτήρα σύγκρουσης με το καπιταλιστικό σύστημα. 

Μπορεί να αρχίσει η διεκδίκηση από τα σήμερα, αλλά σε ένα ρεαλιστικό επίπεδο δεν δύναται να ολοκληρωθεί παρά μόνο με την κατάκτηση της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας από τους καταπιεσμένους, τα κόμματα και τα μέτωπα τους.

Η διαφορά που υφίσταται με την κλασική ή  ορθόδοξη κομμουνιστική και άκρα αριστερά είναι ότι η εν λόγω αριστερά δεν περιμένει την κατάκτηση της εξουσίας για να ξεκινήσει το μετασχηματισμό την ξεκινάει από τώρα. 

Αυτό δεν συνεπάγεται ότι παράλληλα σπέρνει αυταπάτες πως όλα θα κινηθούν σε μια ευθεία και ομαλά, δίχως την σύγκρουση και την επαναστατική ανατροπή. Του εναντίον οργανώνει αυτή την σύγκρουση. 

Από αυτήν την άποψη η αριστερά της ελευθερίας, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων είναι και αυτή μια αριστερά της ανυπακοής, της ρήξης και της ανατροπής.

Ηγεμονία και Ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός 1960 - 2023

Ηγεμονία, μετανάστευση και ταξική σύνθεση στην Ελλάδα (1960-1990) 

 Να μου επιτρέψετε να ασχοληθώ με κάποια δύσκολα θέματα όπως είναι η σχέση της πολιτικής ηγεμονίας, με την ταξική και ευρύτερα κοινωνική πάλη και την μετανάστευση. Σχετικά παραπέμπω Α)Στην Γκραμσιανή ενότητα του πολέμου των θέσεων, δηλαδή στο ιδεολογικό και πολιτιστικό αγώνα, σε σχέση με το πόλεμο των κινήσεων , δηλαδή στο άμεσο πολιτικό αγώνα με όλα τα μέσα. Β) Στην έννοια της ταξικής σύνθεσης από την Ιταλική αυτονομία όπου ένα τμήμα του προλεταριάτου δημιουργεί μια κοινότητα ταξικού αγώνα, εκφράζοντας το σύνολο των ταξικών ανταγωνισμών. Το πρώτο ερώτημα που θα μας απασχολήσει είναι αν γενικότερα η αριστερά σε αυτή την περίοδο ή σε κάποιο χρονικό τμήμα αυτής της περιόδου είχε την πολιτική ηγεμονία, όπως συνήθως λένε οι αντίπαλοι της στο χώρο της δεξιάς. Επίσης συμπληρωματικό αλλά καθοριστικό ερώτημα είναι τι ρόλο διαδραμάτισε η μετανάστευση, η ταξική σύνθεση και η παραγωγή μιας καθαρής ή «μπασταρδεμένης» κοινωνικής συνείδησης. Για να απαντήσω στο παραπάνω ερωτήματα θα προχωρήσω μια σχετικά μακρά ιστορική αναδρομή.