Η αντιιμπεριαλιστική αντίσταση της Χεζμπολά.

 

Για την συγγραφή του παρακάτω κείμενου αποτέλεσε η μελέτη του βιβλίου "Η σχολή σκέψης Χασάν Νασράλα η αντιιμπεριαλιστική αντίσταση της Χεζμπολά" 

 Σιιτισμός. 

 Η άνιση μάχη της Καρμπάλα(681 μ.χ) απέναντι στο πολυάριθμο στρατό των Ομεϋαδών. και η θυσία του Χουσεΐν(εγγονού του προφήτη) γέννησε τον Σιιτισμό από τους οπαδούς του Αλί, γαμπρού του προφήτη Μωάμεθ. Αυτός είναι και ο λόγος για τον αποκαλυπτικό, διαρκή επαναστατικό, μεσσιανικό και μαρτυρικό χαρακτήρα του Σιιτισμού..

.Εκφράζοντας κάθε φορά τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις των καταπιεσμένων απέναντι στα μουσουλμανικά χαλιφάτα. 

 Ταυτόχρονα όμως όπου ο Σιιτισμός έπαιρνε την εξουσία μετασχηματίζονταν σε συντριπτικό βαθμό σε μια καταπιεστική εξουσία με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολυάριθμες διαιρέσεις και αιρέσεις του. 

Οι επαναστατημένοι ηγέτες που εξαφανιζόταν, χάνονταν, σκοτώνονταν δημιουργούν τις δικές τους Σιίτικες παραδόσεις και κυρίως αιρέσεις.

Στην Περσία του 12ου ιμάμη. 

 Μέχρι που φτάσαμε στο 12ο κρυμμένο, χαμένο, θυσιασμένο ιμάμη με την παράδοση του να κυριαρχεί στην Περσία. 

Ο περσικός Σιιτισμός έχει σε μεγάλο βαθμό ενσωματώσει στοιχεία απ' το μονοθεϊσμό του Ζωροαστρισμού αλλά και από τον Μανιχαισμο. 

Η μετατροπή της Περσίας σε Σιιτική είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργήσει μια περαιτέρω αντίθεση μεταξύ του κυρίαρχου Σουνιτισμού και του Σιιτισμού, την αντίθεση μεταξύ Αράβων και Περσών /Ιρανών. 

Οι Άραβες είναι κατά βάση Σουνίτες σε αντίθεση με τους Πέρσες που στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν και είναι Σιίτες.

Από Αλεβίτες Σουνίτες. 

Οι Τούρκοι πάλι αφού αγάπησαν τον Σιιτισμό στις πλέον μυστηριακές αλλά και στις πλέον συγκριτικές εκδοχές του, κατανόησαν ότι για να αποκτήσουν την ηγεμονία στο χώρο των μουσουλμάνων έπρεπε να γίνουν Σουνίτες. Μέσω όμως των Σούφι , κυρίως των μπεκτασηδων , δεν ξεχάστηκε η παράδοση του Σιιτισμού. 

Άλλωστε χάρη στους μπεκτασηδες ηγεμόνευσαν με σχετικά ειρηνικό τρόπο στην Μικρά Ασια και τα Βαλκάνια. 

 Μαχόμενη Ούμα. 

 Για τον Σουνιτισμό ο κύκλος της αποκάλυψης έκλεισε και ο στόχος ήταν η καλύτερη και η σωστότερη λειτουργία της Ούμα, της μουσουλμανικής κοινότητας, ενώ στο Σιιτισμό ο κύκλος θα κλείσει όταν επιστρέψει ο κρυμμένος ιμάμης και να απελευθερώσει την ανθρωπότητα και τους καταπιεσμένους. 

 Η κατάκτηση της εξουσίας από τους Σιίτες κληρικούς ύστερα από την λαϊκή αντιιμπεριαλιστική επανάσταση το 1979 στο Ιράν έδωσε μια άλλη ώθηση, μια μεγαλύτερη δυναμική στο επαναστατικό Σιιτισμό. Πρόκειται για ένα γεγονός που δεν επηρέασε μόνο τις Σιίτικες μάζες στην ευρύτερη περιοχή, συγκροτώντας ένα ευρύ μέτωπο αντίστασης ενάντια στις ΗΠΑ και το Ισραήλ με αφορμή και την αλληλεγγύη στο αγώνα των Παλαιστινίων. Επηρέασε και τα εξεγερσιακα τμήματα των Σουνιτών, π.χ ΧΑΜΑΣ. 

Ή ακόμη και τα σεχταριστικά τμήματα των Σουνιτών τα οποία μιμήθηκαν τον επαναστατικό Σιιτισμό για να υπηρετήσουν την σέχτα τους αλλά και τους πάτρωνες τους, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, όπως πχ είναι η Αλ Καιντα και το ISIS. 

Νασράλα. 

 Μέσα σε αυτό το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Χασάν Νασράλα ο επί σειρά ηγέτης της Σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολά. Δημιουργώντας μια ολόκληρη σχολή σκέψης στο πλαίσιο της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης στο σιωνιστικό Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Το άρτι εκδοθέν βιβλίο "Η σχολή σκέψης Χασάν Νασράλα η αντιιμπεριαλιστική αντίσταση της Χεζμπολά" παρουσιάζει- και σε ένα βαθμό αναλύει - το τι συνιστά και το πως εκφράζεται η σχολή σκέψης Χασάν Νασράλα. 

 Αξίζει να διαβαστεί και να μελετηθεί με ένα ανοικτό και κριτικό πνεύμα το εν λόγω βιβλίο, πάνω απο όλα γιατί δείχνει το βαθύ-ρομαντικά αντικαπιταλιστικό- αποκαλυπτικό και μεσσιανικό χαρακτήρα της πολιτικής και θρησκευτικής "μορφής ζωής" του Σιιτισμού. 

 Ως πραγματικά μεγάλος ηγέτης ο Νασράλα κατάφερε να συμφιλιώσει τις δύο Σιίτικες οργανώσεις του Λιβάνου , την κοσμική και πιο αστική Αμάλ και την θρησκευτική (ακολουθώντας τον Ιρανικό Σιιτισμό), και πιο ταξική Χεζμπολά που βρίσκονταν σε εμφύλια σύγκρουση. 

Διαμορφώνοντας ένα συμμαχικό Σιιτικό δίπολο με ξεκάθαρα πλαίσια και καθήκοντα. Ας σημειωθεί το παρακάτω : Στο Λίβανο η πλειοψηφία των κατωτέρων, καταπιεσμένων και πληβειακων τάξεων είναι Σιίτες, από εκεί απορρέει και ο ταξικός χαρακτήρας και της Χεζμπολά. 

 Το γεγονός της καθοριστικής επίδρασης του στην ενότητα των Σιιτών φαίνεται από το γεγονός της γκρίνιας και των αντιθέσεων που ξέσπασαν στην Σιιτική κοινότητα του Λιβάνου, ύστερα από την δολοφονία του Νασράλα. Συνεχίζοντας την αντισεχταριστικη και βαθιά πολιτική του ο Νασράλα έκτισε διαύλους επικοινωνίας, κοινής συμπόρευσης και δράσης με τους Σουνίτες, μιλώντας και δρώντας εξ ονόματος όλων των μουσουλμάνων. 

Καθοριστική ήταν η βοήθεια που πρόσφερε στο δίκαιο αγώνα των Παλαιστινίων με την βοήθεια που πρόσφερε στην Σουνιτική ΧΑΜΑΣ στην αγωνιζόμενη Γάζα. Ήταν η εν λόγω ενωτική αγωνιστική στάση υπέρ των Παλαιστινίων που του προσέδωσε ηθικό και ανάστημα σε όλους τους αγωνιζομένους μουσουλμάνους. Εκ του αποτελέσματος αντιμετώπιζε το σύνολο των μουσουλμάνων ως μια αγωνιστική αντιστασιακή κοινότητα διαχωρίζοντας τους από τις ξεπουλημένες ηγεσίες του. 

 Αντίστοιχα μιλώντας και δρώντας ως πραγματικός ηγέτης του Λιβάνου ήρθε σε επαφή συνάπτοντας πολιτική σχέση με τις υπόλοιπες εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες του, είτε είναι χριστιανοί (ορθόδοξοι και Μαρονιτες ), είτε Δρούζοι, είτε Ισμαηλίτες κτλ. 

 Υποστηρίζοντας πως ο Λίβανος πρέπει να ξεπεράσει το σεχταριστικό χαρακτήρα του στο μοίρασμα των πολιτικων και δικαστικών εξουσιών ανά σέχτα. Ο Νασράλα και η Χεζμπολά πάρα το γεγονός πως είναι πιστοί Σιίτες μουσουλμάνοι που ακολουθούν το ιερό νόμο δεν επιδιώκουν να μετατρέψουν το Λίβανο σε μια ισλαμική δημοκρατία τύπου Ιράν. Αυτός είναι και ο λόγος που συμμαχεί με όλες τις δημοκρατικές, αριστερές, αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις εντός και εκτός Λιβάνου. Βέβαια είναι λογικό υφίσταται δεύτερες σκέψεις σε σχέση με τις προθέσεις της Χεζμπολά, λαμβάνοντας υπόψιν και το πώς ξεκίνησε η επανάσταση στο Ιράν και το πως κατάληξε με το βοναπαρτισμό του Χομεϊνί, ηγετική μορφή και στην Χεζμπολά. Όσο αφορά τον Νασράλα δεν θα μάθουμε ποτέ αν υπήρχε βασιμότητα για τις εν λόγω δεύτερες σκέψεις, χάρη στο δολοφονικό χέρι του θεοκρατικού Σιωνιστικού Ισραήλ. 

Κόμμα κοινότητα. 

 Ο τρόπος που ο Νασράλα βοήθησε στην οργάνωση της Χεζμπολά ήταν πρότυπος, αντιμετωπίζοντας και οργανώνοντας την ως μια οργανική κοινότητα, καλύτερα ως μια μαχόμενη ολότητα.

 Η Χεζμπολά δεν είναι μόνο ένα κόμμα ή μια πολιτικοστρατιωτικη συλλογικότητα αλλά αναπτύχθηκε και δυνάμωσε ως μια πολυεπίπεδη θρησκευτική, ιδεολογική, πολιτική, στρατιωτική, κοινωνική, οικονομική και επιστημονική κοινότητα. 

 Πρόκειται για μια παράλληλη ολιστική μαχόμενη εξουσία τόσο απέναντι στις άλλες εξουσίες του Λιβάνου όσο και απέναντι στο Ισραήλ. 

 Το γεγονός ότι συνεχίζει να υφίσταται η Χεζμπολά ως μια οργανική ολότητα-πάρα την απώλεια του Νασράλα και την ήττα που υπέστη στο πόλεμο της Γάζας - προσφέρει την δυνατότητα να κρατήσει τις δυνάμεις της και την ισχύ της , όπως άλλωστε φαίνεται και στο πόλεμο με το Ιράν. 

 Ενώ η εικόνα της Χεζμπολά ως μιας κοινοτιστικης ολότητας κινείται σε ένα εντελώς αντιθετικό πλαίσιο σε σχέση με το δυτικό ατομοκεντρικό κοσμοείδωλο. 

Και αυτό συνιστά ένα ανισόμετρο μεν, αντίπαλο δέος δε, στην ιμπεριαλιστική Αμερικανοκρατία. Φυσικά δεν θα μπορούσε να είχε και να ήταν σε μια αντικαπιταλιστική προοπτική. Είναι μια δύναμη αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης ουδόλως όμως κοινωνικής απελευθέρωσης. Που όμως δύναται σε ασυμμετρία να συμμετάσχει σε μια πλατιά συμμαχία με αντιφασιστικό, αντικαπιταλιστικό και αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο. 

Παράδειγμα. 

 Η Χεζμπολά συνιστά ένα παράδειγμα αντισεχταριστικης ενότητας, μαχητικότητας και κοινοτικής συλλογικότητας. Αποτελώντας πρότυπο για το δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι αντικαπιταλιστικές δυνάμεις, το έπραξαν οι Ζαπατιστας ημιτελώς, αξίζει να δοκιμαστεί σε ένα συνολικότερο πλαίσιο. Η Χεζμπολά είναι ένα επίσης ατελές παράδειγμα για την συγκρότηση μιας ολιστικής κοινότητας. Η πραγματική όμως ανταγωνιστική προς το ολοκληρωτικά καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι η κομμουνιστική κοινότητα. Πρόκειται για την μαχόμενη πανανθρώπινη κοινότητα η οποία θα έχει ως στόχο να φυσικοποιησει τον άνθρωπο και να εξανθρωπίσει την φύση, αντιμετωπίζοντας την φύση και τον άνθρωπο ως μια διαλεκτική ενότητα υποκείμενου και αντικειμένου.