Ένα αυτοβιογραφικό κείμενο εσωτερικής αναζήτησης.
Παράξενος ελκυστης η πίστη
μια στο ουρανό σε πάει ,
μια χάμω σε πετάει
Παράξενος ελκυστης η α-πιστία
Μια στα βαθιά νερά σε ρίχνει,
ελεύθερος και δίχως α-νοητή ελπίδα,
Και μια στα αστέρια σε στέλνει
Λευτερος όλο το σύμπαν να αγναντεύεις
Δίχως να είμαι θρησκευόμενος ως κομμουνιστής νιώθω βαθιά χριστιανός αλλά και το αντίθετο, ως χριστιανός νιώθω βαθιά κομμουνιστής.
Δεν θα επαναλάβω τι συνδέει και τι χωρίζει τον χριστιανισμό και τον κομμουνισμό.Τα έχουν πει και άλλοι καλύτερα από μένα.
Προσωπικά κρατάω από την μία την ένθεη υλιστικότητα του χριστιανισμού και την ιδεαλιστική μεσσιανικοτητα του κομμουνισμού.
Επίσης είμαι κομμουνιστής διότι ακολουθώ το αγαπάτε αλλήλους και ίσως και χριστιανός διότι πιστεύω πως όποιος αγαπάει τον άλλο αγαπάει και τον εαυτό του.
Ίσχυει βέβαια και το αντίθετο: δεν γίνεται να αγαπάς τον εαυτό αν δεν αγαπάς τους άλλους, τους αλλήλους.
Όποιος δηλαδή πολεμάει και εκμεταλεύεται τους άλλους, δεν αγαπάει τον εαυτό του.
Άλλωστε όπως έγραψε και ο Αριστοτέλης ο άνθρωπος είναι μεν ζώο αλλά ζώο κοινωνικό, ζώο πολιτικό. Οπότε η ατομικότητα ανήκει στην κοινότητα- στην κομμούνα- και η κοινότητα στην ατομικότητα.
Παράλληλα συμπαθώ πολύ τους αιρετικούς και τις αιρέσεις, πρώτα του αιρετικούς του χριστιανισμού, ύστερα του μουσουλμανισμού , ειδικότερα τους επαναστάτες του "γέρου του βουνού" και τους ανοικτοκαρδους σούφι. Και σίγουρα τους αιρετικούς της αριστεράς, ως αναρχοτροτσκιστής ταυτίζομαι- ψυχι και σώματι- με τις αιρέσεις του χώρου.
Βέβαια ως παιδί της μεταμοντερνας εποχής μου, ανοικτομυαλος , αντιπαθώ τα δόγματα, άρα συχνότητα επιλέγω τον συγκριτισμό , σίγουρα τον πλουραλισμό, και την δημοκρατία των παραδόσεων, τον αγαπημένο μου Φεγεραμπεντ.
Νομίζω δε πως μια σύγχρονη μορφή της ηγεμονίας δεν πραγματωνεται , καλύτερα ή δεν θα έπρεπε να πραγματωνεται δια της Μακιαβελικης ενότητας της ισχύος και της πονηρίας
Αντιθέτως μπορεί να φαντάζει ρομαντικό αλλά η πραγματική ηγεμονία είναι εκδήλωση μιας πραγματικής ισότιμης δημοκρατίας των παραδόσεων.
Αυτός ειναι ο λογος που επιλέγω ως
όνομα στο κόσμο του διαδικτύου το sufired ή κοκκινος σούφι.
Κατά μια έννοια με βάση το υπόγειο "ουτοπικό πλεόνασμα" , που διαρκώς υποσκαπτει την κυριαρχία της εξουσίας, ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός έπαιξαν το ρόλο της "πονηρίας της ιστορίας" τόσο απέναντι στην γενικότερη εικόνα όσο στην σχέση ανάμεσα τους.
Παρά την αντίθεση τους ως η "πονηριά της ιστορίας" ή μια άνοιγε το δρόμο στην άλλη , δηλαδή ως "πονηριά της ιστορίας" ο χριστιανισμός άνοιγε το δρόμο στο κομμουνισμό, οπως ίσχυε και το αντίθετο.
Ακριβώς το ίδιο συνέβη- όταν και όπου- το "ουτοπικό πλεόνασμα" αποκόπηκε από τον έναν ή τον άλλο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επιδράσει αρνητικά και στις δύο πλευρές του πόλου χριστιανισμός- κομμουνισμός
Ενώ ακόμη και σήμερα όπου υπάρχει αλληλεπίδραση του ενός ή του άλλου με το "ουτοπικού πλεονάσματος" τότε υπάρχει παραγωγή ακόμη και κοινών τόπων.
Όπως π.χ. είναι η "θεολογία της απελεύθερωσης" ή η θετική δράση των ευαγγελιστών στην περιοχή των Ζαπατίστας.
Μήπως τελικά η αποτυχία των κομμουνιστών στις χώρες του ισλάμ έχει και ως αιτία την απουσία ενός βαθύτατου "ουτοπικού πλεονασματος" στο χώρο του Ισλάμ;
Ιδιαίτερα στο πλαίσιο και την ολότητα του Σουνιτικου Ισλάμ, ήδη από την εποχή των μεγάλων μουσουλμανικών αυτοκρατοριών.
Σαφή διαφοροποίηση υπάρχει στο Σιιτικο Ισλάμ που πάντα υπήρξε πιο επαναστατικό και μεσσιανικό σε σχέση με το Σουνίτικο Ισλάμ, π.χ. ο ταξικός Σιιτισμός της Χεσπολαχ και η γραμμή του Αλί Σαριατί στο Ιράν, δηλαδή οι ισλαμομαρξιστές των Μουτζαχεντίν Χαλκ, ανεξάρτητα της συνέχειας τους που τους έκαναν πιόνια των Αμερικανών.
Το μεγάλο πρόβλημα στην μεταμοντέρνα δύση αυτή την στιγμή είναι το γεγονός πως τόσο ο Χριστιανισμός όσο και ο κομμουνισμός είναι περισσότερο και στην καλύτερη περίπτωση μια Πλατωνική ιδέα , μία Καντιανή κατηγορική προσταγή ή μια οντολογική στράτευση, παρά μια μεσσιανικη διαλεκτική σύνδεση με το "ουτοπικό πλεόνασμα".
Αυτή είναι η συνθήκη σε αυτή την στιγμή και αναζητείται ένας νέος κομμουνισμός ίσως και ένας νέος Χριστιανισμός.
Από αυτή την άποψη ο sufired αναστοχασμός μου επιτρέπει να κρατηθώ σε μια στρατευμένη αλλά ανοικτομυαλη στάση , θέση και κυρίως κίνηση.
Και αν όλα αυτά σας φαίνονται κάπως είναι ίσως γιατί η εποχή των βεβαιοτητων έχει τελειώσει και η εποχή της απροσδιοριστιας ίσως γεννήσει τέρατα, ίσως γεννήσει κάτι εκπληκτικά νέο και όμορφο.
Κλείνοντας με κάτι που έγραψα παλαιότερα άρα ταιριάζει με το πνεύμα του παραπάνω κειμενου:
Αξίζει να διαθέτεις, να διαθέτουμε χρόνο , και να βυθιζόμαστε μπροστά σε μια βαθυκόκκινη Δύση , σε μια υπέρλαμπρη Ανατολή .
Τα πράγματα έρχονται στα μέτρα τους και εμείς κατανοούμε ως άνθρωποι και ως άτομα , πως δεν μας ανήκουν όλα.
Δεν μας ανήκει τίποτε παρά το σώμα μας και αυτό ως τμήμα ενός μεγαλύτερου σώματος και αυτού ακόμη μεγαλύτερου , μέχρι την απειρότητα.
Κατανοούμε την περατότητα μας και αυτή έχουμε να φροντίσουμε , και όπως φροντίσουμε αυτή ,πρέπει να φροντίσουμε και το μεγαλύτερο σώμα που είμαστε τμήμα του , γιατί αν δεν το φροντίσουμε θα κάνουμε κακό και στο δικό μας.
Αν το πράξουμε τότε δύναται να κατανοήσουμε και το νόημα που κρύβει η θέαση του απείρου , οποίο όνομα και αν του δώσουμε φύση , θεό , σύμπαν .
Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν αυτά με τις δημοτικές εκλογές( ή με τις βουλευτικές σήμερα).
Έχουν γιατί όπως πρέπει να προσέξουμε τον εαυτό μας πρέπει να προσέξουμε και το τόπο , την πόλη που ζούμε και να μην την αφήσουμε σε αυτούς που πιστεύουν πως τα ξέρουν όλα και τα κατέχουν όλα ,
σε αυτούς που μπερδεύουν την δύναμη με την εξουσία ,
δύναμη είναι να φροντίζουμε τα πράγματα και να βλέπουμε τα μέτρα των πραγμάτων , εξουσία είναι να επιχειρούμε να τα θέσουμε κάτω από τα δικά μας ιδιοτελή μέτρα
.jpeg)
