Στο ΞΕΝΙΑ Ιωαννίνων το 2005

 Ανεβάζω εδώ το βίντεο απο το ΞΕΝΙΑ Ιωαννίνων το 2005 καθώς στο youtube το έχουν μπλοκάρει 

Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση

 Ακόμη και αν οι συσχετισμοί είναι μάλλον αρνητικοί ή είναι αρνητικοί, για να υπάρξει αντεπίθεση, η αντίληψη που

θα πρέπει να κυριαρχεί είναι πως η καλύτερη άμυνα είναι η Επίθεση. 

Η ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΌ ΖΉΤΗΜΑ

Η αναπηρία δεν είναι απλό ζήτημα ανθρωπιάς και ανθρωπισμού και δεν είναι καν ζήτημα φιλανθρωπίας..

Η αναπηρια είναι ένα βαθιά πολιτικό και ταξικό ζήτημα..

Καταρχάς στο ζήτημα των αντιλήψεων για την αναπηρία που ακόμη και σήμερα πάρα την σχετική βελτίωση κυριαρχεί ένας κοινωνικός ρατσισμός που εκφράζεται και μέσω του οίκτου ή και της φιλανθρωπίας. Αλλά και μέσω του άμεσου και έμμεσου μισαναπηρισμού. Ας σημειωθεί ότι στην εποχή των μνημονιων τα εν λόγω ζήτημα έχουν οξυνθει ή και μέγιστοποιηθεί.

Πόσο μάλλον που οι ανάπηροι μπήκαν στο στόχαστρο περικοπών και η χειρότερη συνθήκη είναι να είσαι φτωχός Αμε.Α ή Αμε.Α μετανάστης, μετανάστρια ή πρόσφυγας.

Δυστυχώς πάρα τα λόγια δεν υπήρξε αποτελεσματική παρέμβαση και ουσιαστική κάλυψη από την κυβέρνηση, παρά τα λόγια και τις εποικοινωνιακες παρεμβάσεις η αναπηρία θεωρείται ένα δευτερεύον ζήτημα.

Στις πολιτικές για την αναπηρία γίνεται συζήτηση σχετικά με τα δύο μοντέλα : το κοινωνικό μοντέλο και το ιατρικό μοντέλο

Αν και θεωρητικά επιλέγεται το κοινωνικό μοντέλο στην πραγματικότητα συνεχίζει να κυριαρχεί το ιατρικό μοντέλο.

Στο κοινωνικό μοντελο το πρόβλημα βρίσκεται στο κράτος και την πολιτεία που δεν δημιουργεί τις συνθήκες μιας ισότιμης πρόσβασης σε όλους και όλες. Στο ιατρικό μοντέλο η αναπηρία είναι ένα ατομικό ζήτημα που αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα που χρειάζεται διορθωση.

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ζήτημα της αναπηρίας κινείται σε μια γραμμή πολιτικοποιήσης της ενσυναίσθησης και της συμπερίληψης.

 Οι ανάπηροι και ιδιαίτερα οι φτωχοί ανάπηροι και ανάπηρες ή οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που είναι ανάπηροι μαζί με τις οικογένειες αντιμετωπίζονται ως τμήμα της καταπιεσμενης πλειοψηφίας.

Και αντίστοιχα το κίνημα των Αμε.Α τμήμα του κινήματος των καταπιεσμενων με στόχο την χειραφέτηση τους και όχι ένα κίνημα που δικαιολογεί την κρυφή μισαναπηρικη ρατσιστική ατζέντα των κυβερνήσεων του κεφαλαίου.

Καθοριστική έννοια θεωρούμε αυτή της πρόσβασης και της προσβασιμότητας.

Της γενικευμένης καθολικής πρόσβασης και της γενικευμένης καθολικής προσβασιμότητας.

Η προσβασιμότητα κοστίζει  και δεν μπορεί να τις σηκώσει ένα φτωχό νοικοκυριό ΑμεΑ. Πόσο μάλλον όταν όταν  συσχετιζεται με την έννοια της αυτονομίας και της αυτοδιαθεσης του ΑμεΑ.

 Συμπληρωματικο ρόλο παίζουν οι προσωπικοι βοηθοί που μόλις φέτος άρχισε να γίνεται λόγος στην χώρα μας. Προσωπικοι βοηθοί που θα πρέπει να καλύπτουν αν χρειάζεται και όλο  το 24ωρο, καταλαβαίνεται το κόστος νομίζω.

 Ενώ ήρθε η ώρα για το άνοιγμα της συζήτησης για τους ερωτικούς προσωπικούς βοηθούς κάτι που θα δώσει αυτονομία και αυτοδιαθεση στο σώμα σε όλα τα Αμε.Α.

  Καθολική πρόσβαση / προσβασιμότητα στην μετακίνηση , στο ταξίδι, στη διασκέδαση, στην παιδεία και στην εκπαίδευση ή ακόμη και στην εργασία, σε ένα ανώτερο άμεσο ή έμμεσο εξασφαλίσμενο εισόδημα.

Η καθολική πρόσβαση και προσβάσιμοτητα είναι κατανοητό ότι δεν αφορά μόνο τους ΑμεΑ αλλά στην σημερινή μας συζήτηση ας επίκεντρωθουμε σε αυτούς.

Είναι κατανοητό ότι το βάρος της καθολικής πρόσβασης και προσβασιμότητας θα πρέπει να το αναλάβει το κράτος ειδικότερα για την φτωχη πλειοψηφία των Αμε.Α και των οικογενειών τους.

Ενω είναι επίσης σημαντικό να τονιστεί πως όσο έχουμε καπιταλισμό τα παραπάνω τεχνικά και μη μέσα πρόσβασης και προσβάσιμοτητας θα κοστίζουν πολύ γιατί είναι εμπορεύματα και όχι δημόσια κοινά αγαθά.

Το ακριβως αντίθετο θα συμβεί αν έχουμε ενα άλλο κοινωνικό σύστημα που όνομαζεται σοσιαλισμός /κομμουνισμός που θα έχει κοινωνική ιδιοκτησία και με την εξουσία και τον πλούτο να τον έχουν οι εργαζόμενοι. 

 

 

Στοχασμός με αφορμή τις εκλογές και για μετά

 Στην συνέχεια σας παρουσιάζω 3 κείμενα για την αριστερά που δεν συσχετιζονται με τις εκλογές αλλά έχουν την σημασία και για τις εκλογές αλλά και για την μετεκλογική περίοδο. 

3 +1 κείμενα για την αριστερά 

Καταρχάς σας εύχομαι καλό κουράγιο στο διάβασμα των κειμένων,  δεν είναι δύσκολα αλλά είναι μεγάλα....

Στο παρακάτω  κείμενο επιχείρησα να αναστοχαστω την αριστερά ως μια αυθεντικά αναρχική, ελευθεριακή, βαθιά απελευθερωτική

https://apokaukos.gr/2022/04/08/aristera-mia-filosofiki-topothetisi/

Ενώ σε αυτό το κείμενο επιχείρησα μια πολιτική και ιστορική περιοδιολόγηση με βάση τις δύο κυρίαρχες παραδόσεις της σοσιαλδημοκρατιας και του κομμουνισμού 

https://apokaukos.gr/2022/04/12/aristera-mia-politiki-kai-istoriki-periodiologisi/

Σε αυτό το τρίτο κείμενο συζητάω το αν δύναται να οικοδομηθεί μια δημοκρατική αντικαπιταλιστική αριστερά.

https://apokaukos.gr/2022/04/18/gia-mia-plouralistiki-dimokratiki-aristera-se-antikapitalistiki-prooptiki/

Στο κείμενο όμως που ακολουθεί με αφορμή την συμφωνία του Μελανσόν με σοσιαλιστές,  οικολόγους και κομμουνιστές,  μια αμυντική συμφωνία απέναντι στον Μακρόν,  θέτω σε  συζήτηση το σχέδιο  μιας αριστερής ενότητα από το ΜΕΡΑ25 έως και την άκρα αριστερά. Κατανοώ βέβαια πως στις παρούσες συνθήκες είναι μάλλον αδύνατο και ουτοπικό,  αλλά αν θέλουμε να πιάσουμε τα πράγματα από το ΟΧΙ του 2015 με στόχο να εναντιωθουμε σε αυτή την ΕΕ και το εθνικό, πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο κεφάλαιο τότε το λιγότερο που χρειάζεται ειναι ένα ενιαίο μέτωπο αγώνα. 

Αν θέλουμε να παίξουμε πρωταγωνιστικό ρόλο βέβαια , αν πάλι θέλουμε να ρίχνουμε πέτρες απέναντι στα τανκς η να λέμε λόγια βαριά όταν οι άλλοι εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές ευχαρίστως να το κάνουμε. Αντικειμενικά όμως την κυρία ευθύνη για την οικοδόμηση αυτού του μετώπου θα την φέρνει και την φέρνει ο μεγάλος ισχυρός πόλος του ΚΚΕ , αυτό καλείτε να ανοίξει το δρόμο,  αν βέβαια το επιθυμεί. Όλοι μας όμως πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι καιροί δεν περιμένουν και πως δεν μπορούμε για μείνουμε για μια ακόμη φορά αδαείς.

Ακολουθεί το κειμενο:

Οι εξελίξεις τρέχουν,  η οικονομία πάει κατά διαόλου, η φτώχεια και η ακρίβεια θερίζουν αλλά τα κέρδη των μεγάλων πολυεθνικών καπιταλιστικων ομίλων και των πάσης φύσεως και θέσεως χρηματιστηρίων διαρκώς αυξάνονται.

Είναι η εποχή για ριζικές απαντήσεις επί του κοινωνικού συστήματος σε μια μετακαπιταλιστική σοσιαλιστική κατεύθυνση.Είναι η εποχή να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το έκοψε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015, δηλαδή, να πούμε αντίο σε αυτή Ευρώπη που μόνο Ευρώπη δεν είναι,  για να υπερασπίσουμε την πραγματική Ευρώπη.

Αυτοκρατορία;

Αν μελετήσουμε το παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα αναγνωρίσουμε μια τρομερή αλληλοσυσχέτιση και αλληλοσύνδεση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας.

Μάλιστα αυτό συμβαίνει σε ένα τέτοιο βαθμό που δεν είναι λάθος να μιλάμε για μια παγκόσμια καπιταλιστική αυτοκρατορία, όσο και αν αυτό ξενίζει τους οπαδούς της ιμπεριαλιστικής ανισομετρίας, έχουν και αυτοί τα δίκαια τους , μόνο που δεν ζούμε στην εποχή του Λένιν.

Σε κάθε περίπτωση δύναται να υποστηρίζουμε, πως έχουμε να κάνουμε με ένα ανισόμετρο δίκτυο με ισχυρούς και πιο αδύνατους κόμβους, η χώρα μας θέλουμε δεν θέλουμε, ανήκει στους πιο αδύνατους κόμβους.

Ανταγωνιστικό δικτύο

Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν υφίσταται ένας βαθύς αδυσώπητος ανταγωνισμός ανάμεσα στους αυτόνομους κόμβους. Αντιθέτως όχι μόνο υφίσταται αλλά έχει πάρει το χαρακτήρα ενός παγκόσμιου οικονομικού  εμπορικού και θερμού 3ου παγκόσμιου πολέμου διά  αντιπροσώπων, είτε σε ένα υλικό επίπεδο είτε σε ένα εικονικό- εξίσου όμως πραγματικό- επίπεδο.

Οι επιπτώσεις της σχέσης του πρώτου επιπέδου, δηλαδή, της ενότητας με το δεύτερο επίπεδο, δηλαδή, του ανταγωνισμού, επιδρούν καθοριστικά στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο το πλανήτη, στην Ευρώπη και στην χώρα μας, επιπτώσεις στην τσέπη μας, στις σχέσεις μας, στις ζωές μας , στην υγεία μας, στην εργασία μας κτλ.

Τι γίνεται ;

Είναι φανερό ότι η πλειοψηφία του κόσμου νιώθει μια αδυναμία να αντιμετωπίσει την κατάσταση είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο.

Αντίστοιχα είναι φανερή η αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων να δώσουν απαντήσεις. Η πλειοψηφία των κομμάτων που κυβερνούν -άμεσα ή έμμεσα – υπηρετούν τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα, αντίστοιχα τα αριστερά κόμματα αδυνατούν να να δώσουν απαντήσεις, όπως αποδείχτηκε και με το ΣΥΡΙΖΑ.

Μα θέλετε να γίνουμε Αλβανία;

Στο πλαίσιο ενός πιο ριζοσπαστικού αναστοχασμού το  ερώτημα είναι, αν μπορούμε να σπάσουμε τους συνδέσμους που μας ενώνουν με αυτό το ανταγωνιστικό δίκτυο, πόσο μάλλον που ως χώρα παραμένουμε σε μια αδύνατη θέση.

Ένα άλλο ερώτημα συμπληρωματικό με το πρώτο είναι, αν μπορούμε μαζί με άλλους να περάσουμε απέναντι από αυτό το ολοκληρωτικό καπιταλιστικό δίκτυο, οικοδομώντας ένα παράλληλο ή και ανταγωνιστικό μετακαπιταλιστικό σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό δίκτυο.

Είτε επιλέξουμε το πρώτο είτε επιλέξουμε το δεύτερο  είτε συνδυασμούς του πρώτου και του δεύτερου  είτε δοκιμάσουμε το πρώτο για να οδηγηθούμε στο δεύτερο, μεταφορικά κατά μια έννοια πρέπει  να βγάλουμε το υπολογιστή από την πρίζα, πόσο μάλλον που η υπερθέρμανση του υπολογιστή  μας οδηγεί σε μια ανατίναξη του όλου συστήματος, η σωτηρία κατά μια έννοια είναι στα χέρια μας.

Οι διαφωνίες και οι ενστάσεις είναι γνωστές βγαλμένες από την λογική του δεν υπάρχει εναλλακτική πέρα από το καπιταλισμό: Μα τι μας λες τώρα , θες να γίνουμε Αλβανία του Χότζα ή χειρότερα  Καμπότζη του Πολ Ποτ;

Η απάντηση δεδομένη και ξεκάθαρη : Αν είναι να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια σαν τους Ουκρανούς να τους βομβαρδίζουν οι Ρώσοι και το ΝΑΤΟ,  αν θέλουμε να ζήσουμε σαν την σημερινή Λιβύη που έχει γίνει ένα απέραντο δουλεμπόριο, τότε θα προτιμούσα να είμαστε η Λιβύη του Καντάφι ή η  Κούβα του Κάστρο.

Ζούμε στα Βαλκάνια,  ζούμε και στην Ευρώπη και με βάση αυτά τα δεδομένα πρέπει να αναστοχαστούμε, τι μπορεί να γίνει.

Το 1999 χρειάστηκε να γίνει ο βομβαρδισμός της Σερβίας για να σπάσει η λογική των ενιαίων Βαλκανίων και σήμερα τα Βαλκάνια παραμένουν πεδίο άσκησης πολιτικών των μαφιόζων, των εθνικιστών και των ιμπεριαλιστών.

Μήπως, λοιπόν, είναι αναγκαίο να επαναστοχαστούμε με ποιο τρόπο μπορεί να υπάρξουν τα Βαλκάνια ανεξάρτητα και ενωμένα. Κατανοώντας ότι η ανεξαρτησία των κρατών των Βαλκανίων εξαρτάται από το αν είναι ενωμένα και κυρίως σοσιαλιστικά.

Αντίστοιχα ανήκουμε στην Ευρώπη-όχι απαραίτητα στην ΕΕ- αλλά στην Ευρώπη.

Μόνο που ως Ε.Ε. η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι ενωμένη,  η Ε.Ε. είναι το σπίτι των πολυεθνικών και όχι το σπίτι των λαών.

Η Ευρώπη -όχι η ΕΕ- μπορεί να γίνει ενωμένη, όταν μετασχηματιστεί σε μια Ευρώπη σοσιαλιστική, εργατική, πραγματικά δημοκρατική. Μια Ευρώπη που θα ξεκινάει από την Πορτογαλία και θα τελειώνει στην Ρωσία.

Κατά συνέπεια τι μπορεί να γίνει; Θα προσπαθήσω να απαντήσω με τρεις ερωτοαπαντήσεις.

Γιατί;

Γιατί το έχει ανάγκη η πιο πλατιά καταπιεσμένη πλειοψηφία. Με στόχο  να πάψει να είναι καταπιεσμένη, με στόχο να ζήσει με περισσότερη αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και σε όλο το κόσμο.

Ποιος;

Πολιτικά όλες αυτές οι αριστερές δυνάμεις που επιθυμούν να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα. Μαζί και με όλο το αγωνιζόμενο λαό σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι σε ρόλο απλώς θεατή και ψηφοφόρου.

Πώς;

Με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο που θα εγγυάται την άμεση και έμμεση δημοκρατική συμμετοχή όλων όσων επιθυμούν να αγωνιστούν. Με εκλογές και  με κυβέρνηση, με διαδηλώσεις, με απεργίες,  με εξεγέρσεις και γιατί όχι και με επαναστάσεις

Που; 

Στην αρχή στην περιοχή μας, στην συνέχεια στην περιφέρεια μας, στην χώρα μας, στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη. Δεν χρειάζονται ηρωισμοί αλλά, αν είναι να μας μετατρέψουν σε νεκρή ζώνη, τότε αξίζει ο κόπος να ξαναπιάσουμε το νήμα του Όχι του 2015 και να πούμε αντίο σε αυτή την μη-Ευρώπη, υπερασπιζόμενοι τις αρχές της Ευρώπης,  ελευθερία, αδελφότητα , ισότητα.

Μελανσόν

Αυτό που έπρεπε να κάνει η Γαλλική αριστερά στις προεδρικές εκλογές στηρίζοντας τον Μελανσόν γίνεται σήμερα ενόψει των Γαλλικών βουλευτικών εκλογών.

Αναφέρομαι στην συμμαχία του Μελανσόν με τους σοσιαλφιλεύθερους σοσιαλιστές, τους οικολόγους και τους κομμουνιστές που μέχρι πρόσφατα έβγαιναν  από τα δεξιά στον Μελανσόν.

Για  τα δικά μου πολιτικά γούστα ο Μελανσόν παραμένει ένας μαχόμενος ρεφορμιστής , μα για την πολιτική συγκυρία της Ευρώπης φαίνεται ακροαριστερός.

Ύστερα από αυτή την κίνηση της δημιουργίας αυτού του λαϊκού μετώπου έσκασαν τα χαμόγελα στο ΣΥΡΙΖΑ για τη γραμμή της ενότητας και ταυτόχρονα στους Έλληνες κομμουνιστές και ακροαριστερούς, που επιβεβαιώθηκαν οι κριτικές στον Μελανσόν.

Αυτό που υποστήριξα πιο πάνω δεν έχει καμία σχέσημε αυτό που δοκιμάζει ο Μελανσόν. Ελλείψει όμως άλλου σχεδίου ίσως και να άξιζε να στηριχτεί με κριτικό τρόπο το σχέδιο του Μελανσόν και από τους Γάλλους τροτσκιστές.

Όχι τόσο για αυτά που το ίδιο το μέτωπο θα υποστηρίξει και θα κάνει αλλά για την“από τα κάτω” δυναμική που θα δημιουργηθεί.

Κατά συνέπεια

Οι συνθήκες είναι δύσκολες και θα γίνουν δυσκολότερες και εμείς ξεκινάμε από πολύ πίσω με σχεδόν διαλυμένο στρατό, παρά τις επιμέρους αντιστάσεις που υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Επί του πρακτέου σε αυτή την συγκυρία είναι αναγκαία η  οικοδόμηση ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου αγώνα από το ΜΕΡΑ25, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλες τις άλλες αγωνιζόμενες δυνάμεις.

Μια  τέτοια εξέλιξη θα δημιουργήσει δυναμικές που ίσως και να αλλάξουντα πράγματα.

Το ερώτημα είναι αν τολμήσουμε αυτή τη φορά ή αν ο ρόλοςτου ΣΥΡΙΖΑ ξανασταθεί εμπόδιο με ένα διαφορετικό τρόπο τώρα σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο.

https://apokaukos.gr/2022/05/06/eniaio-metopo-agona-i-metopo-typou-melanson/

Όταν οι δυναμικές της χειραφέτησης βρέθηκαν στη Κέρκυρα α

Ήρθε η ώρα να "οπλιστούμε" για να πάρουν οι ζωές μας εκδίκηση

 

[…] Μὲ ἀφθονία χαρίζει ὁ Θεὸς αὐτὰ ποὺ εἶναι πολὺ ἀναγκαιότερα ἀπὸ τὰ χρήματα ὅπως τὸν ἀέρα, τὸ νερό, τὴ φωτιά, τὸν ἥλιο καὶ ὅλα τὰ παρόμοια. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ κανεῖς ὅτι ὁ πλούσιος ἀπολαμβάνει τὸν ἥλιο περισσότερο, ἐνῶ ὁ φτωχὸς λιγότερο· οὔτε εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ ὅτι αὐτὸς ποὺ πλουτίζει ἀναπνέει περισσότερο ἀέρα ἀπὸ τὸν φτωχό· ἀλλὰ τὰ πάντα ὑπάρχουν ἐνώπιόν μας πρὸς ἰσότιμη καὶ κοινὴ μετοχή. Γιὰ ποιὸν λόγο λοιπόν, ἐνῶ ἀπὸ τὴ μιά, ὁ Θεὸς ἔφτιαξε κοινὰ τὰ σπουδαιότερα καὶ ἀναγκαιότερα γιὰ τὴ συντήρηση τῆς ζωῆς μας, ἐνῶ αὐτὰ ποὺ εἶναι μικρότερης σημασίας καὶ εὐτελέστερα, ἐννοῶ δηλαδὴ τὰ χρήματα, δὲν εἶναι κοινά; Γιὰ νὰ συγκροτεῖται ἡ ζωὴ καὶ νὰ ἀθλούμαστε στὴν ἀρετή. […]

ἅγ. Ἰωάννη Χρυσοστόμου, Ὁμιλία εἰς ἀδριάντας.

Η πραγματικότητα αποδείχθηκε αρκούντως πιο δραματική. Τα χρήματα που είναι ευτελέστερα πήραν τεράστια αξία και έφαγαν και ήπιαν κάθε τι που έχει αξία και κάθε τι που ήταν κοινό, ακόμη και το φυσικό κάλος ή την ανθρώπινη ύπαρξη.

Φυσικά δεν κάνουν κουμάντο μόνο τους τα χρήματα αλλά οι δυνάμεις και η εξουσία που τα κατέχει η εξουσία των κεφαλαιοκρατων. Μια εξουσία φθονερη και δολοφονική, μία εξουσία που δεν παίρνει από λόγια αλλά μόνο από έργα.

Μια εξουσία η οποία κάνει πίσω αν φοβηθεί ότι θα χάσει αυτά που κατέχει, κάνει πίσω αν νιώσει το λεπίδι στο λαιμό της.

Κατά συνέπεια είναι δυνατόν είναι και αναγκαία να οπλιστούμε με υλικά και ηθικα όπλα και να ξεκινήσουμε το τελευταίο μεγάλο πολεμο. Σε κάθε περίπτωση είμαστε τα θύματα, μα τον Θεό μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε και οι θύτες έναντια στους άδικους. 

 Οι δίκαιοι τιμωροι οι οποίοι θα φέρουν το φως της ελευθερίας, της ισότητας και της αδερφοσυνης που θα οδηγήσουν ξανά στην εποχή που τα κοινά θα εξουσιάζουνε την Γη και το σύμπαν ολακαιρο.

Άλλωστε δεν μας έμειναν και πολλά να χάσουμε, έχουμε χάσει ακόμη και τον εαυτό μας ή την ψυχή μας, αλλά μα το θεό έχουμε να κερδίσουμε ένα ολόκληρο κόσμο, έχουμε να απολαύσουμε ένα μέλλον από την πλευρά της αιωνιότητας, ένα μέλλον πλημμυρισμενο αγάπη.