Στο ΞΕΝΙΑ Ιωαννίνων το 2005

 Ανεβάζω εδώ το βίντεο απο το ΞΕΝΙΑ Ιωαννίνων το 2005 καθώς στο youtube το έχουν μπλοκάρει 

Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση

 Ακόμη και αν οι συσχετισμοί είναι μάλλον αρνητικοί ή είναι αρνητικοί, για να υπάρξει αντεπίθεση, η αντίληψη που

θα πρέπει να κυριαρχεί είναι πως η καλύτερη άμυνα είναι η Επίθεση. 

Η ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΌ ΖΉΤΗΜΑ

Η αναπηρία δεν είναι απλό ζήτημα ανθρωπιάς και ανθρωπισμού και δεν είναι καν ζήτημα φιλανθρωπίας..

Η αναπηρια είναι ένα βαθιά πολιτικό και ταξικό ζήτημα..

Καταρχάς στο ζήτημα των αντιλήψεων για την αναπηρία που ακόμη και σήμερα πάρα την σχετική βελτίωση κυριαρχεί ένας κοινωνικός ρατσισμός που εκφράζεται και μέσω του οίκτου ή και της φιλανθρωπίας. Αλλά και μέσω του άμεσου και έμμεσου μισαναπηρισμού. Ας σημειωθεί ότι στην εποχή των μνημονιων τα εν λόγω ζήτημα έχουν οξυνθει ή και μέγιστοποιηθεί.

Πόσο μάλλον που οι ανάπηροι μπήκαν στο στόχαστρο περικοπών και η χειρότερη συνθήκη είναι να είσαι φτωχός Αμε.Α ή Αμε.Α μετανάστης, μετανάστρια ή πρόσφυγας.

Δυστυχώς πάρα τα λόγια δεν υπήρξε αποτελεσματική παρέμβαση και ουσιαστική κάλυψη από την κυβέρνηση, παρά τα λόγια και τις εποικοινωνιακες παρεμβάσεις η αναπηρία θεωρείται ένα δευτερεύον ζήτημα.

Στις πολιτικές για την αναπηρία γίνεται συζήτηση σχετικά με τα δύο μοντέλα : το κοινωνικό μοντέλο και το ιατρικό μοντέλο

Αν και θεωρητικά επιλέγεται το κοινωνικό μοντέλο στην πραγματικότητα συνεχίζει να κυριαρχεί το ιατρικό μοντέλο.

Στο κοινωνικό μοντελο το πρόβλημα βρίσκεται στο κράτος και την πολιτεία που δεν δημιουργεί τις συνθήκες μιας ισότιμης πρόσβασης σε όλους και όλες. Στο ιατρικό μοντέλο η αναπηρία είναι ένα ατομικό ζήτημα που αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα που χρειάζεται διορθωση.

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ζήτημα της αναπηρίας κινείται σε μια γραμμή πολιτικοποιήσης της ενσυναίσθησης και της συμπερίληψης.

 Οι ανάπηροι και ιδιαίτερα οι φτωχοί ανάπηροι και ανάπηρες ή οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που είναι ανάπηροι μαζί με τις οικογένειες αντιμετωπίζονται ως τμήμα της καταπιεσμενης πλειοψηφίας.

Και αντίστοιχα το κίνημα των Αμε.Α τμήμα του κινήματος των καταπιεσμενων με στόχο την χειραφέτηση τους και όχι ένα κίνημα που δικαιολογεί την κρυφή μισαναπηρικη ρατσιστική ατζέντα των κυβερνήσεων του κεφαλαίου.

Καθοριστική έννοια θεωρούμε αυτή της πρόσβασης και της προσβασιμότητας.

Της γενικευμένης καθολικής πρόσβασης και της γενικευμένης καθολικής προσβασιμότητας.

Η προσβασιμότητα κοστίζει  και δεν μπορεί να τις σηκώσει ένα φτωχό νοικοκυριό ΑμεΑ. Πόσο μάλλον όταν όταν  συσχετιζεται με την έννοια της αυτονομίας και της αυτοδιαθεσης του ΑμεΑ.

 Συμπληρωματικο ρόλο παίζουν οι προσωπικοι βοηθοί που μόλις φέτος άρχισε να γίνεται λόγος στην χώρα μας. Προσωπικοι βοηθοί που θα πρέπει να καλύπτουν αν χρειάζεται και όλο  το 24ωρο, καταλαβαίνεται το κόστος νομίζω.

 Ενώ ήρθε η ώρα για το άνοιγμα της συζήτησης για τους ερωτικούς προσωπικούς βοηθούς κάτι που θα δώσει αυτονομία και αυτοδιαθεση στο σώμα σε όλα τα Αμε.Α.

  Καθολική πρόσβαση / προσβασιμότητα στην μετακίνηση , στο ταξίδι, στη διασκέδαση, στην παιδεία και στην εκπαίδευση ή ακόμη και στην εργασία, σε ένα ανώτερο άμεσο ή έμμεσο εξασφαλίσμενο εισόδημα.

Η καθολική πρόσβαση και προσβάσιμοτητα είναι κατανοητό ότι δεν αφορά μόνο τους ΑμεΑ αλλά στην σημερινή μας συζήτηση ας επίκεντρωθουμε σε αυτούς.

Είναι κατανοητό ότι το βάρος της καθολικής πρόσβασης και προσβασιμότητας θα πρέπει να το αναλάβει το κράτος ειδικότερα για την φτωχη πλειοψηφία των Αμε.Α και των οικογενειών τους.

Ενω είναι επίσης σημαντικό να τονιστεί πως όσο έχουμε καπιταλισμό τα παραπάνω τεχνικά και μη μέσα πρόσβασης και προσβάσιμοτητας θα κοστίζουν πολύ γιατί είναι εμπορεύματα και όχι δημόσια κοινά αγαθά.

Το ακριβως αντίθετο θα συμβεί αν έχουμε ενα άλλο κοινωνικό σύστημα που όνομαζεται σοσιαλισμός /κομμουνισμός που θα έχει κοινωνική ιδιοκτησία και με την εξουσία και τον πλούτο να τον έχουν οι εργαζόμενοι. 

 

 

Στοχασμός με αφορμή τις εκλογές και για μετά

 Στην συνέχεια σας παρουσιάζω 3 κείμενα για την αριστερά που δεν συσχετιζονται με τις εκλογές αλλά έχουν την σημασία και για τις εκλογές αλλά και για την μετεκλογική περίοδο. 

3 +1 κείμενα για την αριστερά 

Καταρχάς σας εύχομαι καλό κουράγιο στο διάβασμα των κειμένων,  δεν είναι δύσκολα αλλά είναι μεγάλα....

Στο παρακάτω  κείμενο επιχείρησα να αναστοχαστω την αριστερά ως μια αυθεντικά αναρχική, ελευθεριακή, βαθιά απελευθερωτική

https://apokaukos.gr/2022/04/08/aristera-mia-filosofiki-topothetisi/

Ενώ σε αυτό το κείμενο επιχείρησα μια πολιτική και ιστορική περιοδιολόγηση με βάση τις δύο κυρίαρχες παραδόσεις της σοσιαλδημοκρατιας και του κομμουνισμού 

https://apokaukos.gr/2022/04/12/aristera-mia-politiki-kai-istoriki-periodiologisi/

Σε αυτό το τρίτο κείμενο συζητάω το αν δύναται να οικοδομηθεί μια δημοκρατική αντικαπιταλιστική αριστερά.

https://apokaukos.gr/2022/04/18/gia-mia-plouralistiki-dimokratiki-aristera-se-antikapitalistiki-prooptiki/

Στο κείμενο όμως που ακολουθεί με αφορμή την συμφωνία του Μελανσόν με σοσιαλιστές,  οικολόγους και κομμουνιστές,  μια αμυντική συμφωνία απέναντι στον Μακρόν,  θέτω σε  συζήτηση το σχέδιο  μιας αριστερής ενότητα από το ΜΕΡΑ25 έως και την άκρα αριστερά. Κατανοώ βέβαια πως στις παρούσες συνθήκες είναι μάλλον αδύνατο και ουτοπικό,  αλλά αν θέλουμε να πιάσουμε τα πράγματα από το ΟΧΙ του 2015 με στόχο να εναντιωθουμε σε αυτή την ΕΕ και το εθνικό, πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο κεφάλαιο τότε το λιγότερο που χρειάζεται ειναι ένα ενιαίο μέτωπο αγώνα. 

Αν θέλουμε να παίξουμε πρωταγωνιστικό ρόλο βέβαια , αν πάλι θέλουμε να ρίχνουμε πέτρες απέναντι στα τανκς η να λέμε λόγια βαριά όταν οι άλλοι εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές ευχαρίστως να το κάνουμε. Αντικειμενικά όμως την κυρία ευθύνη για την οικοδόμηση αυτού του μετώπου θα την φέρνει και την φέρνει ο μεγάλος ισχυρός πόλος του ΚΚΕ , αυτό καλείτε να ανοίξει το δρόμο,  αν βέβαια το επιθυμεί. Όλοι μας όμως πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι καιροί δεν περιμένουν και πως δεν μπορούμε για μείνουμε για μια ακόμη φορά αδαείς.

Ακολουθεί το κειμενο:

Οι εξελίξεις τρέχουν,  η οικονομία πάει κατά διαόλου, η φτώχεια και η ακρίβεια θερίζουν αλλά τα κέρδη των μεγάλων πολυεθνικών καπιταλιστικων ομίλων και των πάσης φύσεως και θέσεως χρηματιστηρίων διαρκώς αυξάνονται.

Είναι η εποχή για ριζικές απαντήσεις επί του κοινωνικού συστήματος σε μια μετακαπιταλιστική σοσιαλιστική κατεύθυνση.Είναι η εποχή να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το έκοψε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015, δηλαδή, να πούμε αντίο σε αυτή Ευρώπη που μόνο Ευρώπη δεν είναι,  για να υπερασπίσουμε την πραγματική Ευρώπη.

Αυτοκρατορία;

Αν μελετήσουμε το παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα αναγνωρίσουμε μια τρομερή αλληλοσυσχέτιση και αλληλοσύνδεση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας.

Μάλιστα αυτό συμβαίνει σε ένα τέτοιο βαθμό που δεν είναι λάθος να μιλάμε για μια παγκόσμια καπιταλιστική αυτοκρατορία, όσο και αν αυτό ξενίζει τους οπαδούς της ιμπεριαλιστικής ανισομετρίας, έχουν και αυτοί τα δίκαια τους , μόνο που δεν ζούμε στην εποχή του Λένιν.

Σε κάθε περίπτωση δύναται να υποστηρίζουμε, πως έχουμε να κάνουμε με ένα ανισόμετρο δίκτυο με ισχυρούς και πιο αδύνατους κόμβους, η χώρα μας θέλουμε δεν θέλουμε, ανήκει στους πιο αδύνατους κόμβους.

Ανταγωνιστικό δικτύο

Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν υφίσταται ένας βαθύς αδυσώπητος ανταγωνισμός ανάμεσα στους αυτόνομους κόμβους. Αντιθέτως όχι μόνο υφίσταται αλλά έχει πάρει το χαρακτήρα ενός παγκόσμιου οικονομικού  εμπορικού και θερμού 3ου παγκόσμιου πολέμου διά  αντιπροσώπων, είτε σε ένα υλικό επίπεδο είτε σε ένα εικονικό- εξίσου όμως πραγματικό- επίπεδο.

Οι επιπτώσεις της σχέσης του πρώτου επιπέδου, δηλαδή, της ενότητας με το δεύτερο επίπεδο, δηλαδή, του ανταγωνισμού, επιδρούν καθοριστικά στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο το πλανήτη, στην Ευρώπη και στην χώρα μας, επιπτώσεις στην τσέπη μας, στις σχέσεις μας, στις ζωές μας , στην υγεία μας, στην εργασία μας κτλ.

Τι γίνεται ;

Είναι φανερό ότι η πλειοψηφία του κόσμου νιώθει μια αδυναμία να αντιμετωπίσει την κατάσταση είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο.

Αντίστοιχα είναι φανερή η αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων να δώσουν απαντήσεις. Η πλειοψηφία των κομμάτων που κυβερνούν -άμεσα ή έμμεσα – υπηρετούν τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα, αντίστοιχα τα αριστερά κόμματα αδυνατούν να να δώσουν απαντήσεις, όπως αποδείχτηκε και με το ΣΥΡΙΖΑ.

Μα θέλετε να γίνουμε Αλβανία;

Στο πλαίσιο ενός πιο ριζοσπαστικού αναστοχασμού το  ερώτημα είναι, αν μπορούμε να σπάσουμε τους συνδέσμους που μας ενώνουν με αυτό το ανταγωνιστικό δίκτυο, πόσο μάλλον που ως χώρα παραμένουμε σε μια αδύνατη θέση.

Ένα άλλο ερώτημα συμπληρωματικό με το πρώτο είναι, αν μπορούμε μαζί με άλλους να περάσουμε απέναντι από αυτό το ολοκληρωτικό καπιταλιστικό δίκτυο, οικοδομώντας ένα παράλληλο ή και ανταγωνιστικό μετακαπιταλιστικό σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό δίκτυο.

Είτε επιλέξουμε το πρώτο είτε επιλέξουμε το δεύτερο  είτε συνδυασμούς του πρώτου και του δεύτερου  είτε δοκιμάσουμε το πρώτο για να οδηγηθούμε στο δεύτερο, μεταφορικά κατά μια έννοια πρέπει  να βγάλουμε το υπολογιστή από την πρίζα, πόσο μάλλον που η υπερθέρμανση του υπολογιστή  μας οδηγεί σε μια ανατίναξη του όλου συστήματος, η σωτηρία κατά μια έννοια είναι στα χέρια μας.

Οι διαφωνίες και οι ενστάσεις είναι γνωστές βγαλμένες από την λογική του δεν υπάρχει εναλλακτική πέρα από το καπιταλισμό: Μα τι μας λες τώρα , θες να γίνουμε Αλβανία του Χότζα ή χειρότερα  Καμπότζη του Πολ Ποτ;

Η απάντηση δεδομένη και ξεκάθαρη : Αν είναι να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια σαν τους Ουκρανούς να τους βομβαρδίζουν οι Ρώσοι και το ΝΑΤΟ,  αν θέλουμε να ζήσουμε σαν την σημερινή Λιβύη που έχει γίνει ένα απέραντο δουλεμπόριο, τότε θα προτιμούσα να είμαστε η Λιβύη του Καντάφι ή η  Κούβα του Κάστρο.

Ζούμε στα Βαλκάνια,  ζούμε και στην Ευρώπη και με βάση αυτά τα δεδομένα πρέπει να αναστοχαστούμε, τι μπορεί να γίνει.

Το 1999 χρειάστηκε να γίνει ο βομβαρδισμός της Σερβίας για να σπάσει η λογική των ενιαίων Βαλκανίων και σήμερα τα Βαλκάνια παραμένουν πεδίο άσκησης πολιτικών των μαφιόζων, των εθνικιστών και των ιμπεριαλιστών.

Μήπως, λοιπόν, είναι αναγκαίο να επαναστοχαστούμε με ποιο τρόπο μπορεί να υπάρξουν τα Βαλκάνια ανεξάρτητα και ενωμένα. Κατανοώντας ότι η ανεξαρτησία των κρατών των Βαλκανίων εξαρτάται από το αν είναι ενωμένα και κυρίως σοσιαλιστικά.

Αντίστοιχα ανήκουμε στην Ευρώπη-όχι απαραίτητα στην ΕΕ- αλλά στην Ευρώπη.

Μόνο που ως Ε.Ε. η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι ενωμένη,  η Ε.Ε. είναι το σπίτι των πολυεθνικών και όχι το σπίτι των λαών.

Η Ευρώπη -όχι η ΕΕ- μπορεί να γίνει ενωμένη, όταν μετασχηματιστεί σε μια Ευρώπη σοσιαλιστική, εργατική, πραγματικά δημοκρατική. Μια Ευρώπη που θα ξεκινάει από την Πορτογαλία και θα τελειώνει στην Ρωσία.

Κατά συνέπεια τι μπορεί να γίνει; Θα προσπαθήσω να απαντήσω με τρεις ερωτοαπαντήσεις.

Γιατί;

Γιατί το έχει ανάγκη η πιο πλατιά καταπιεσμένη πλειοψηφία. Με στόχο  να πάψει να είναι καταπιεσμένη, με στόχο να ζήσει με περισσότερη αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και σε όλο το κόσμο.

Ποιος;

Πολιτικά όλες αυτές οι αριστερές δυνάμεις που επιθυμούν να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα. Μαζί και με όλο το αγωνιζόμενο λαό σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι σε ρόλο απλώς θεατή και ψηφοφόρου.

Πώς;

Με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο που θα εγγυάται την άμεση και έμμεση δημοκρατική συμμετοχή όλων όσων επιθυμούν να αγωνιστούν. Με εκλογές και  με κυβέρνηση, με διαδηλώσεις, με απεργίες,  με εξεγέρσεις και γιατί όχι και με επαναστάσεις

Που; 

Στην αρχή στην περιοχή μας, στην συνέχεια στην περιφέρεια μας, στην χώρα μας, στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη. Δεν χρειάζονται ηρωισμοί αλλά, αν είναι να μας μετατρέψουν σε νεκρή ζώνη, τότε αξίζει ο κόπος να ξαναπιάσουμε το νήμα του Όχι του 2015 και να πούμε αντίο σε αυτή την μη-Ευρώπη, υπερασπιζόμενοι τις αρχές της Ευρώπης,  ελευθερία, αδελφότητα , ισότητα.

Μελανσόν

Αυτό που έπρεπε να κάνει η Γαλλική αριστερά στις προεδρικές εκλογές στηρίζοντας τον Μελανσόν γίνεται σήμερα ενόψει των Γαλλικών βουλευτικών εκλογών.

Αναφέρομαι στην συμμαχία του Μελανσόν με τους σοσιαλφιλεύθερους σοσιαλιστές, τους οικολόγους και τους κομμουνιστές που μέχρι πρόσφατα έβγαιναν  από τα δεξιά στον Μελανσόν.

Για  τα δικά μου πολιτικά γούστα ο Μελανσόν παραμένει ένας μαχόμενος ρεφορμιστής , μα για την πολιτική συγκυρία της Ευρώπης φαίνεται ακροαριστερός.

Ύστερα από αυτή την κίνηση της δημιουργίας αυτού του λαϊκού μετώπου έσκασαν τα χαμόγελα στο ΣΥΡΙΖΑ για τη γραμμή της ενότητας και ταυτόχρονα στους Έλληνες κομμουνιστές και ακροαριστερούς, που επιβεβαιώθηκαν οι κριτικές στον Μελανσόν.

Αυτό που υποστήριξα πιο πάνω δεν έχει καμία σχέσημε αυτό που δοκιμάζει ο Μελανσόν. Ελλείψει όμως άλλου σχεδίου ίσως και να άξιζε να στηριχτεί με κριτικό τρόπο το σχέδιο του Μελανσόν και από τους Γάλλους τροτσκιστές.

Όχι τόσο για αυτά που το ίδιο το μέτωπο θα υποστηρίξει και θα κάνει αλλά για την“από τα κάτω” δυναμική που θα δημιουργηθεί.

Κατά συνέπεια

Οι συνθήκες είναι δύσκολες και θα γίνουν δυσκολότερες και εμείς ξεκινάμε από πολύ πίσω με σχεδόν διαλυμένο στρατό, παρά τις επιμέρους αντιστάσεις που υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Επί του πρακτέου σε αυτή την συγκυρία είναι αναγκαία η  οικοδόμηση ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου αγώνα από το ΜΕΡΑ25, το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλες τις άλλες αγωνιζόμενες δυνάμεις.

Μια  τέτοια εξέλιξη θα δημιουργήσει δυναμικές που ίσως και να αλλάξουντα πράγματα.

Το ερώτημα είναι αν τολμήσουμε αυτή τη φορά ή αν ο ρόλοςτου ΣΥΡΙΖΑ ξανασταθεί εμπόδιο με ένα διαφορετικό τρόπο τώρα σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο.

https://apokaukos.gr/2022/05/06/eniaio-metopo-agona-i-metopo-typou-melanson/

Όταν οι δυναμικές της χειραφέτησης βρέθηκαν στη Κέρκυρα α

Ήρθε η ώρα να "οπλιστούμε" για να πάρουν οι ζωές μας εκδίκηση

 

[…] Μὲ ἀφθονία χαρίζει ὁ Θεὸς αὐτὰ ποὺ εἶναι πολὺ ἀναγκαιότερα ἀπὸ τὰ χρήματα ὅπως τὸν ἀέρα, τὸ νερό, τὴ φωτιά, τὸν ἥλιο καὶ ὅλα τὰ παρόμοια. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ κανεῖς ὅτι ὁ πλούσιος ἀπολαμβάνει τὸν ἥλιο περισσότερο, ἐνῶ ὁ φτωχὸς λιγότερο· οὔτε εἶναι δυνατὸ νὰ πεῖ ὅτι αὐτὸς ποὺ πλουτίζει ἀναπνέει περισσότερο ἀέρα ἀπὸ τὸν φτωχό· ἀλλὰ τὰ πάντα ὑπάρχουν ἐνώπιόν μας πρὸς ἰσότιμη καὶ κοινὴ μετοχή. Γιὰ ποιὸν λόγο λοιπόν, ἐνῶ ἀπὸ τὴ μιά, ὁ Θεὸς ἔφτιαξε κοινὰ τὰ σπουδαιότερα καὶ ἀναγκαιότερα γιὰ τὴ συντήρηση τῆς ζωῆς μας, ἐνῶ αὐτὰ ποὺ εἶναι μικρότερης σημασίας καὶ εὐτελέστερα, ἐννοῶ δηλαδὴ τὰ χρήματα, δὲν εἶναι κοινά; Γιὰ νὰ συγκροτεῖται ἡ ζωὴ καὶ νὰ ἀθλούμαστε στὴν ἀρετή. […]

ἅγ. Ἰωάννη Χρυσοστόμου, Ὁμιλία εἰς ἀδριάντας.

Η πραγματικότητα αποδείχθηκε αρκούντως πιο δραματική. Τα χρήματα που είναι ευτελέστερα πήραν τεράστια αξία και έφαγαν και ήπιαν κάθε τι που έχει αξία και κάθε τι που ήταν κοινό, ακόμη και το φυσικό κάλος ή την ανθρώπινη ύπαρξη.

Φυσικά δεν κάνουν κουμάντο μόνο τους τα χρήματα αλλά οι δυνάμεις και η εξουσία που τα κατέχει η εξουσία των κεφαλαιοκρατων. Μια εξουσία φθονερη και δολοφονική, μία εξουσία που δεν παίρνει από λόγια αλλά μόνο από έργα.

Μια εξουσία η οποία κάνει πίσω αν φοβηθεί ότι θα χάσει αυτά που κατέχει, κάνει πίσω αν νιώσει το λεπίδι στο λαιμό της.

Κατά συνέπεια είναι δυνατόν είναι και αναγκαία να οπλιστούμε με υλικά και ηθικα όπλα και να ξεκινήσουμε το τελευταίο μεγάλο πολεμο. Σε κάθε περίπτωση είμαστε τα θύματα, μα τον Θεό μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε και οι θύτες έναντια στους άδικους. 

 Οι δίκαιοι τιμωροι οι οποίοι θα φέρουν το φως της ελευθερίας, της ισότητας και της αδερφοσυνης που θα οδηγήσουν ξανά στην εποχή που τα κοινά θα εξουσιάζουνε την Γη και το σύμπαν ολακαιρο.

Άλλωστε δεν μας έμειναν και πολλά να χάσουμε, έχουμε χάσει ακόμη και τον εαυτό μας ή την ψυχή μας, αλλά μα το θεό έχουμε να κερδίσουμε ένα ολόκληρο κόσμο, έχουμε να απολαύσουμε ένα μέλλον από την πλευρά της αιωνιότητας, ένα μέλλον πλημμυρισμενο αγάπη. 

Τα παγκόσμια προβλήματα και οι απαντήσεις της αριστεράς

 Ισως μια σειρά από ερωτήματα και προβλήματα που θα έπρεπε να απασχολούν τις αριστερές δυνάμεις κατά την προεκλογική περίοδο. 

Τα παγκόσμια προβλήματα και οι απαντήσεις μιας χρήσιμης ανατρεπτικής αριστεράς 

Στις 21 ΜΑΗ κάνουνε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του ΕΠΊΚΟΥΡΟΥ

 Το παρακάτω μακροσκελές κειμένου είναι μια εργασία μου στο αγαπητό καθηγητή μου Παναγιώτη Νούτσο.

“…Υπάρχουν στιγμές της ζωής που μπαίνουν σαν ορόσημα μπροστά από τον περασμένο χρόνο, συνάμα όμως δείχνουν ξεκάθαρα μια κατεύθυνση και καινούργια.

Σαν ένα μεταβατικό σημείο νιώθουμε αναγκασμένοι να κοιτάξουμε το παρελθόν και το παρόν με το αετίσιο μάτι της σκέψης για ν΄ αποκτήσουμε έτσι συνείδηση της πραγματικής μας θέσης.

Ακόμη κι η ιστορία της οικουμένης αγαπά τέτοιες αναδρομές και κοιτάζει εξεταστικά τον εαυτό της, πράγμα που συχνά γεννά την εντύπωση ότι γυρίζει πίσω ή σταμάτησε, ενώ στην πραγματικότητα γέρνει στο θρόνι της για να κατανοήσει τον εαυτό της, για να διαπεράσει με το πνεύμα την ίδια της την πράξη, την πράξη του πνεύματος.."

Κ. Μαρξ γράμμα στο πατέρα του[1]           

Εισαγωγή

Αφορμή για την εργασία που ακολουθεί είναι μια πρόσφατη μελέτη- δίπλα στο κύμα στην κυανή ακτή της Πρέβεζας-  του βιβλίου «ταξίδια με τον Επίκουρο» του Ντάνιελ Κλάιν από τις εκδόσεις Πατάκης.

Πρόκειται για ένα βιωματικό, υπαρξιακό ταξίδι στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Ύδρα, ενός ηλικιωμένου Εβραιοαμερικάνου φιλοσόφου, με την βοήθεια του Επίκουρου. Έναν στωικό,  υπαρξιστή  και Καντιανό  Επίκουρο, όπως τον διάβασε και τον παρουσίασε ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου πρακτικής «on the road» φιλοσοφίας.

Η οπτική του συγγραφέα δεν μπορώ να πω πως με ικανοποίησε, μου έδωσε το ερέθισμα να κοιτάξω καλύτερα αυτόν τον κάπως περιθωριακό -σε σχέση με τον Σωκράτη, τον  Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη- φιλόσοφο. Αυτή η εργασία είναι η δική μου  «on the road» μελέτη στον Επίκουρο.

Τώρα θα μου πείτε: μα τι εννοείς με το «on the road» μελέτη του  Επίκουρου;  Μα τίποτε άλλο από την απόπειρα μιας ανοικτής και σε ένα βαθμό ανατρεπτικής, ίσως και αναρχικής θέασης του Επίκουρου. Μιας ανοικτής,  ανατρεπτικής και αναρχικής  θέασης που μόνο ο «δρόμος», τα ταξίδια, το διάβασμα και η ενασχόληση, με τα του «Δήμου», μπορούν να σου προσφέρουν.

Ναι αυτός θα είναι ο «δικός μου Επίκουρος»[2], χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο «δικός μου Επίκουρος» δεν θα εμπεριέχει -διαλεκτικά ελπίζω- και τους άλλους Επίκουρους που μελέτησα στα πλαίσια αυτής της μικρής μου  εργασίας.  Ούτε πάλι πως ο  «δικός μου Επίκουρος» είναι και ο πραγματικός. Όλες οι φιλοσοφικές οπτικές είναι αληθινές, αρκεί να έχουν σε ένα βαθμό επιστημονική θεώρηση και να θρέφουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες του φιλοσοφικού στοχασμού.

Εσείς οι αναγνώστες αυτού του κειμένου θα κρίνεται αν υπάρχει αυτή η ανατρεπτική, ανοικτή θέαση και δεν είναι μια- καλή ή κακή(και αυτό παίζει το ρόλο του)- συρραφή απόψεων σαφώς πιο αξιόλογων από έμενα μελετητών του φιλοσόφου.

Ακόμη και αν απέτυχα, ελπίζω μόνο να σεβάστηκα τις απόψεις που θα παρουσιάσω ,δίχως να παρερμηνεύω τους συγγραφείς των βιβλίων και δίχως να παρερμηνεύσω και μάλιστα με χυδαίο τρόπο και τον ίδιο τον Επίκουρο.

Στο πρόλογο της εργασίας θα παρουσιάσω το βασικό ερώτημα της εργασίας, στο κύριο μέρος θα επιχειρήσω να δώσω κάποιες απαντήσεις και στον επίλογο να βγάλω κάποια συμπεράσματα, αφήνοντας ανοικτό σε περαιτέρω διερεύνηση αν, σε πιο βαθμό και με πιο τρόπο η σκέψη του Επίκουρου είναι σύγχρονη.

Και όταν λέμε σύγχρονη εννοούμε αν με ένα τρόπο θεάται και συμμετέχει στο αναστοχασμό για την ριζική αλλαγή αυτού του κόσμου προς την κατεύθυνση της κοινωνικής χειραφέτησης.

ΓΙΑΤΙ SUFIRED

Ένα αυτοβιογραφικό κείμενο εσωτερικής αναζήτησης. 

 Παράξενος ελκυστης η πίστη

 μια στο ουρανό σε πάει , 

 μια χάμω σε πετάει 

 Παράξενος ελκυστης η α-πιστία Μια στα βαθιά νερά σε ρίχνει, ελεύθερος και δίχως α-νοητή ελπίδα, 

 Και μια στα αστέρια σε στέλνει 

 Λευτερος όλο το σύμπαν να αγναντεύεις

 Δίχως να είμαι θρησκευόμενος ως κομμουνιστής νιώθω βαθιά χριστιανός αλλά και το αντίθετο, ως χριστιανός νιώθω βαθιά κομμουνιστής. 

 Δεν θα επαναλάβω τι συνδέει και τι χωρίζει τον χριστιανισμό και τον κομμουνισμό.Τα έχουν πει και άλλοι καλύτερα από μένα. 

 Προσωπικά κρατάω από την μία την ένθεη υλιστικότητα του χριστιανισμού και την ιδεαλιστική μεσσιανικοτητα του κομμουνισμού.

 Επίσης είμαι κομμουνιστής διότι ακολουθώ το αγαπάτε αλλήλους και ίσως και χριστιανός διότι πιστεύω πως όποιος αγαπάει τον άλλο αγαπάει και τον εαυτό του.

 Ίσχυει βέβαια και το αντίθετο: δεν γίνεται να αγαπάς τον εαυτό αν δεν αγαπάς τους άλλους, τους αλλήλους. 

Όποιος δηλαδή πολεμάει και εκμεταλεύεται τους άλλους, δεν αγαπάει τον εαυτό του.

 Άλλωστε όπως έγραψε και ο Αριστοτέλης ο άνθρωπος είναι μεν ζώο αλλά ζώο κοινωνικό, ζώο πολιτικό. Οπότε η ατομικότητα ανήκει στην κοινότητα- στην κομμούνα- και η κοινότητα στην ατομικότητα. 

 Παράλληλα συμπαθώ πολύ τους αιρετικούς και τις αιρέσεις, πρώτα του αιρετικούς του χριστιανισμού, ύστερα του μουσουλμανισμού , ειδικότερα τους επαναστάτες του "γέρου του βουνού" και τους ανοικτοκαρδους σούφι. Και σίγουρα τους αιρετικούς της αριστεράς, ως αναρχοτροτσκιστής ταυτίζομαι- ψυχι και σώματι- με τις αιρέσεις του χώρου. 

 Βέβαια ως παιδί της μεταμοντερνας εποχής μου, ανοικτομυαλος , αντιπαθώ τα δόγματα, άρα συχνότητα επιλέγω τον συγκριτισμό , σίγουρα τον πλουραλισμό, και την δημοκρατία των παραδόσεων, τον αγαπημένο μου Φεγεραμπεντ. 

 Νομίζω δε πως μια σύγχρονη μορφή της ηγεμονίας δεν πραγματωνεται , καλύτερα ή δεν θα έπρεπε να πραγματωνεται δια της Μακιαβελικης ενότητας της ισχύος και της πονηρίας 

Αντιθέτως μπορεί να φαντάζει ρομαντικό αλλά η πραγματική ηγεμονία είναι εκδήλωση μιας πραγματικής ισότιμης δημοκρατίας των παραδόσεων.

 Αυτός ειναι ο λογος που επιλέγω ως όνομα στο κόσμο του διαδικτύου το sufired ή κοκκινος σούφι.

 Κατά μια έννοια με βάση το υπόγειο "ουτοπικό πλεόνασμα" , που διαρκώς υποσκαπτει την κυριαρχία της εξουσίας, ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός έπαιξαν το ρόλο της "πονηρίας της ιστορίας" τόσο απέναντι στην γενικότερη εικόνα όσο στην σχέση ανάμεσα τους. 

 Παρά την αντίθεση τους ως η "πονηριά της ιστορίας" ή μια άνοιγε το δρόμο στην άλλη , δηλαδή ως  "πονηριά της ιστορίας" ο χριστιανισμός άνοιγε το δρόμο στο κομμουνισμό, οπως ίσχυε και το αντίθετο. 

 Ακριβώς το ίδιο συνέβη- όταν και όπου- το "ουτοπικό πλεόνασμα" αποκόπηκε από τον έναν ή τον άλλο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επιδράσει αρνητικά και στις δύο πλευρές του πόλου χριστιανισμός- κομμουνισμός 

 Ενώ ακόμη και σήμερα όπου υπάρχει αλληλεπίδραση του ενός ή του άλλου με το "ουτοπικού πλεονάσματος" τότε υπάρχει παραγωγή ακόμη και κοινών τόπων. 

Όπως π.χ. είναι η "θεολογία της απελεύθερωσης" ή η θετική δράση των ευαγγελιστών στην περιοχή των Ζαπατίστας. 

 Μήπως τελικά η αποτυχία των κομμουνιστών στις χώρες του ισλάμ έχει και ως αιτία την απουσία ενός βαθύτατου "ουτοπικού πλεονασματος" στο χώρο του Ισλάμ;

 Ιδιαίτερα στο πλαίσιο και την ολότητα του Σουνιτικου Ισλάμ, ήδη από την εποχή των μεγάλων μουσουλμανικών αυτοκρατοριών. Σαφή διαφοροποίηση υπάρχει στο Σιιτικο Ισλάμ που πάντα υπήρξε πιο επαναστατικό και μεσσιανικό σε σχέση με το Σουνίτικο Ισλάμ, π.χ. ο ταξικός Σιιτισμός της Χεσπολαχ και η γραμμή του Αλί Σαριατί στο Ιράν, δηλαδή οι ισλαμομαρξιστές των Μουτζαχεντίν Χαλκ, ανεξάρτητα της συνέχειας τους που τους έκαναν πιόνια των Αμερικανών. 

 Το μεγάλο πρόβλημα στην μεταμοντέρνα δύση αυτή την στιγμή είναι το γεγονός πως τόσο ο Χριστιανισμός όσο και ο κομμουνισμός είναι περισσότερο και στην καλύτερη περίπτωση μια Πλατωνική ιδέα , μία Καντιανή κατηγορική προσταγή ή μια οντολογική στράτευση, παρά μια μεσσιανικη διαλεκτική σύνδεση με το "ουτοπικό πλεόνασμα". 

 Αυτή είναι η συνθήκη σε αυτή την στιγμή και αναζητείται ένας νέος κομμουνισμός ίσως και ένας νέος Χριστιανισμός. 

 Από αυτή την άποψη ο sufired αναστοχασμός μου επιτρέπει να κρατηθώ σε μια στρατευμένη αλλά ανοικτομυαλη στάση , θέση και κυρίως κίνηση. 

 Και αν όλα αυτά σας φαίνονται κάπως είναι ίσως γιατί η εποχή των βεβαιοτητων έχει τελειώσει και η εποχή της απροσδιοριστιας ίσως γεννήσει τέρατα, ίσως γεννήσει κάτι εκπληκτικά νέο και όμορφο.

 Κλείνοντας με κάτι που έγραψα παλαιότερα άρα ταιριάζει με το πνεύμα του παραπάνω κειμενου:

 Αξίζει να διαθέτεις, να διαθέτουμε χρόνο , και να βυθιζόμαστε μπροστά σε μια βαθυκόκκινη Δύση , σε μια υπέρλαμπρη Ανατολή . Τα πράγματα έρχονται στα μέτρα τους και εμείς κατανοούμε ως άνθρωποι και ως άτομα , πως δεν μας ανήκουν όλα. Δεν μας ανήκει τίποτε παρά το σώμα μας και αυτό ως τμήμα ενός μεγαλύτερου σώματος και αυτού ακόμη μεγαλύτερου , μέχρι την απειρότητα. 

Κατανοούμε την περατότητα μας και αυτή έχουμε να φροντίσουμε , και όπως φροντίσουμε αυτή ,πρέπει να φροντίσουμε και το μεγαλύτερο σώμα που είμαστε τμήμα του , γιατί αν δεν το φροντίσουμε θα κάνουμε κακό και στο δικό μας. Αν το πράξουμε τότε δύναται να κατανοήσουμε και το νόημα που κρύβει η θέαση του απείρου , οποίο όνομα και αν του δώσουμε φύση , θεό , σύμπαν . Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν αυτά με τις δημοτικές εκλογές( ή με τις βουλευτικές σήμερα). 

Έχουν γιατί όπως πρέπει να προσέξουμε τον εαυτό μας πρέπει να προσέξουμε και το τόπο , την πόλη που ζούμε και να μην την αφήσουμε σε αυτούς που πιστεύουν πως τα ξέρουν όλα και τα κατέχουν όλα , σε αυτούς που μπερδεύουν την δύναμη με την εξουσία , δύναμη είναι να φροντίζουμε τα πράγματα και να βλέπουμε τα μέτρα των πραγμάτων , εξουσία είναι να επιχειρούμε να τα θέσουμε κάτω από τα δικά μας ιδιοτελή μέτρα

Δικαιωματική αριστερά και αριστερά των δικαιωμάτων

  Με βάση μια πρόχειρη αλλά σοβαρή συζήτηση σε ένα Ουζερί, άλλωστε εκεί έχω κάνει τις πιο σοβαρές συζητήσεις 

Δικαιωματική αριστερά 

Είναι της μόδας η λεγόμενη δικαιωματική αριστερά, η αριστερά των ατομικών δικαιωμάτων, η αριστερά των δικαιωμάτων των ταυτοτήτων, η αριστερά της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και των μειοψηφιών.

Όντως η δημοκρατία στηρίζεται στο καθήκον της πλειοψηφίας να δράσει με βάση τα κοινό συμφέρον και παράλληλα με  βαση την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μειοψηφιών και των μειονοτήτων. 

Σε ένα μεγάλο βαθμό αναφέρομαι σε δικαιώματα τα οποία έχουν καλυφθεί ή τείνουν να καλυφθούν ή μπορούν να καλυφθούν στο σύγχρονο δυτικό καπιταλισμό, δίχως να έρθουν σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και τις ελίτ.

Φυσικά ο κόσμος δεν είναι μόνο ή δύση, η Ευρώπη και η Βόρειο Αμερική, υπάρχει και η Ασία και η Αφρική όπου η κατάκτηση των παραπάνω δικαιωμάτων δεν είναι τόσο εύκολη και απαιτείται σύγκρουση με τις εξουσίες και τις ελίτ.

Άρα σε ένα μεγάλο βαθμό η ικανοποίηση αυτών των ατομικών δικαιωμάτων σε ένα καθολικό παγκόσμιο επίπεδο έχει νόημα και αξία.

Η αριστερά των δικαιωμάτων 

Πέρα από την δικαιωματική αριστερά έχουμε την αριστερά της ελευθερίας, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων.

Σε αντίθεση με την πρώτη η δεύτερη δεν μένει στα ατομικά δικαιώματα ή στα δικαιώματα των ταυτοτήτων, μειονοτήτων κτλ. 

Θεωρεί ότι τα παραπάνω δικαιώματα θα πρέπει να συνδυαστούν με τα λεγόμενα κοινωνικά, δημοκρατικά και εργατικά δικαιώματα.

Δηλαδή τα δικαιώματα σε μια εξασφαλισμένη εργασία με αισθητά μειωμένες ώρες εργασίας και με μισθούς που θα καλύπτουν το ευζήν.

 Τα δικαιώματα στην πρόνοια και στην ασφάλεια και στην σύνταξη.

Τα δικαιώματα στην υγεία, παιδεία, εκπαίδευση , ψυχαγωγία. , το δικαιώματα σε πολιτιστικά και πολιτισμικά αγαθά. 

Δικαιώματα καθολικής πρόσβασης παντού , στην τεχνολογία που δεν θα είναι εμπόρευμα. Σε ένα καθαρό φυσικό περιβάλλον που και πάλι δεν θα είναι εμπόρευμα.

Δημοκρατικά δικαιώματα που θα δίνουν την δυνατότητα αλλά θα αναδεικνύουν και το καθήκον συμμετοχής σε μορφές άμεσης Δημοκρατίας.

Κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα σε ιδιοκτησίας κοινής κτήσης και κοινής πρόσβασης. 

Αναφέρομαι σε δικαιώματα που αντικειμενικά αποκτούν χαρακτήρα σύγκρουσης με το καπιταλιστικό σύστημα. 

Μπορεί να αρχίσει η διεκδίκηση από τα σήμερα, αλλά σε ένα ρεαλιστικό επίπεδο δεν δύναται να ολοκληρωθεί παρά μόνο με την κατάκτηση της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας από τους καταπιεσμένους, τα κόμματα και τα μέτωπα τους.

Η διαφορά που υφίσταται με την κλασική ή  ορθόδοξη κομμουνιστική και άκρα αριστερά είναι ότι η εν λόγω αριστερά δεν περιμένει την κατάκτηση της εξουσίας για να ξεκινήσει το μετασχηματισμό την ξεκινάει από τώρα. 

Αυτό δεν συνεπάγεται ότι παράλληλα σπέρνει αυταπάτες πως όλα θα κινηθούν σε μια ευθεία και ομαλά, δίχως την σύγκρουση και την επαναστατική ανατροπή. Του εναντίον οργανώνει αυτή την σύγκρουση. 

Από αυτήν την άποψη η αριστερά της ελευθερίας, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων είναι και αυτή μια αριστερά της ανυπακοής, της ρήξης και της ανατροπής.

Ηγεμονία και Ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός 1960 - 2023

Ηγεμονία, μετανάστευση και ταξική σύνθεση στην Ελλάδα (1960-1990) 

 Να μου επιτρέψετε να ασχοληθώ με κάποια δύσκολα θέματα όπως είναι η σχέση της πολιτικής ηγεμονίας, με την ταξική και ευρύτερα κοινωνική πάλη και την μετανάστευση. Σχετικά παραπέμπω Α)Στην Γκραμσιανή ενότητα του πολέμου των θέσεων, δηλαδή στο ιδεολογικό και πολιτιστικό αγώνα, σε σχέση με το πόλεμο των κινήσεων , δηλαδή στο άμεσο πολιτικό αγώνα με όλα τα μέσα. Β) Στην έννοια της ταξικής σύνθεσης από την Ιταλική αυτονομία όπου ένα τμήμα του προλεταριάτου δημιουργεί μια κοινότητα ταξικού αγώνα, εκφράζοντας το σύνολο των ταξικών ανταγωνισμών. Το πρώτο ερώτημα που θα μας απασχολήσει είναι αν γενικότερα η αριστερά σε αυτή την περίοδο ή σε κάποιο χρονικό τμήμα αυτής της περιόδου είχε την πολιτική ηγεμονία, όπως συνήθως λένε οι αντίπαλοι της στο χώρο της δεξιάς. Επίσης συμπληρωματικό αλλά καθοριστικό ερώτημα είναι τι ρόλο διαδραμάτισε η μετανάστευση, η ταξική σύνθεση και η παραγωγή μιας καθαρής ή «μπασταρδεμένης» κοινωνικής συνείδησης. Για να απαντήσω στο παραπάνω ερωτήματα θα προχωρήσω μια σχετικά μακρά ιστορική αναδρομή.

ΣΤΩΙΚΙΣΜΟΣ

 Αποτελεί συνέχεια αυτού https://draft.blogger.com/blog/post/edit/763979471657206406/4633088933617464024?hl=el

Σε ένα μεγάλο βαθμό είναι κοινή θέση ότι ο Στωικισμός είναι το πιο ολοκληρωμένο φιλοσοφικό σύστημα της περιόδου, και έχει ως στόχο να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ευτυχία, σε αυτό το σημείο είναι που ακολουθεί την Σωκρατική τοποθέτηση. Στο πλαίσια μιας ηθικής δραστηριότητας του ανθρώπου σε σχέση με τον εαυτό του , το άτομο εν γένει και ειδικά αλλά και με την κοινωνία. 

περί Ελληνιστικής Φιλοσοφίας

Η εν λόγω ιστορική περίοδος δεν είναι άλλη από την Ελληνιστική περίοδο, την  περίοδος των ελληνιστικών 

. αυτοκρατοριών αλλά και η περίοδος της «pax romana», η περίοδος της ρωμαϊκής παντοκρατορίας, κατά τις οποίες άκμασαν και παράκμασαν τα περισσότερα από τα φιλοσοφικά ρεύματα της ελληνιστικής φιλοσοφίας. 

 

.: Και στις εκλογές θα κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

.: Και στις εκλογές θα κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ: